نقد تقصير مشترك در حقوق قراردادهاي ايران و آمريكا

در هر يك از مراحل قرارداد اعم از انعقاد قرارداد يا اجرا يا حتي پس از نقض قرارداد هرگاه متعهدله با متعهد در انجام تعهد همكاري نكند و عدم همكاري وي منجر به ورود زيان يا افزايش خسارت گردد، با مفهوم تقصير زيان‌ديده مواجه مي‌شويم. لذا اگر متعهد و متعهدله مشتركاً سبب ورود يا افزايش خسارت شوند تقصير مشترك كه در حقوق آمريكا تقصير نسبي يا مقايسه‌اي ناميده مي‌شود، تحقق مي‌يابد. در اين مقاله هدف مطالعه تطبيقي همراه با تحليل نظرات داخل و خارج تقصير مشترك در حقوق قراردادها است و نتايج اين بررسي و تحليل اين است كه در حقوق آمريكا در بحث قراردادها تقصير مشترك به طور كلي رد شده است؛ اما نظريه «اعتماد معقول بستانكار» و «پيش‌بيني‌پذيري» مشابهت‌هاي كارآمدي با نظريه تقصير مشترك دارند و اين نشان‌دهنده رد پاي تقصير مشترك در حقوق قراردادهاي آمريكا است و اما در حقوق ايران برخي از قوانين به طور غيرمستقيم به اين نظريه اشاراتي دارند و با تنقيح مناط و قياس و اصل حسن نيت و هدف از علم حقوق مي‌توان تقصير مشترك در حقوق قراردادهاي ايران را نيز پذيرفت و ذكر اين نظريه تنها در برخي قوانين را از باب غلبه پنداشت.