شك در اهليت طرفين قرارداد هوشمند و امكان اعمال اصل صحت در فرض عدم احراز اهليت

قرارداد هوشمند به‌عنوان يكي از موضوعات نسبتاً جديد دنياي فناوري زوايا و ابعاد مختلفي در عرصه انعقاد و اجرا دارد كه ضروري است از منظر حقوقي مورد واكاوي قرار گيرد. اين قرارداد در بستر نرم‌افزارهايي نظير اتريوم به اجرا درمي‌آيد و داراي ويژگي‌هايي است كه فناوري بلاكچين از آن بهره‌مند است. قرارداد هوشمند بدون اينكه اهليت طرفين در آن احراز شود، منعقد شده و به اجرا درمي‌آيد و اين، يكي از ‌مهم‌ترين چالش‌هاي حقوقي آن در مرحله انعقاد محسوب مي‌شود. در تحقيق پيشِ رو سعي مي‌شود ويژگي مذكور به‌طور تفصيلي معرفي شود و پس از ارائه راهكارهايي براي حل اين نقيصه حقوقي و احراز اهليت طرفين، نقدهاي وارد بدان بيان و اين امر تبيين شود كه مجهول ماندن هويت طرفين به‌عنوان يكي از ويژگي‌هاي مسلم قرارداد هوشمند، بايد به رسميت شناخته شود. سپس اين امر مورد مداقه فقهي و حقوقي قرار مي‌گيرد كه آيا با وجود محرز نبودن اهليت طرفين در قرارداد هوشمند، امكان استناد به اصل صحت وجود دارد يا اينكه بايد قائل به بطلان اين معامله شد.