اثر خاك‌پوش‌هاي تركيبي Pistachio-PAM و Pistachio-PVAc بر پارامترهاي رويشي و وضعيت تغذيه‌اي گياه تاغ (Haloxylon persicum)

پديده مخرب بيابان زايي و فرسايش بادي امروزه از مهمترين بحران هاي زيست محيطي در جهان است كه از چالش هاي جدي در برابر توليد پايدار و مديريت اراضي كشاورزي محسوب مي شود. شهرستان رفسنجان در اقليم خشك و نيمه خشك واقع گرديده است و به دليل وجود زمين هاي كشاورزي وسيع كه عمدتاً به كشت پسته اختصاص يافته و تشكيل تپه هاي شني ناشي از معضل فرسايش بادي سبب شده تا به عنوان يك منطقه حساس مورد توجه قرار گيرد. در بسياري از طرح هاي تثبيت ماسه هاي روان در مناطق حساس به فرسايش بادي، استفاده هم زمان خاك‌پوش گياهي جهت دستيابي مطمئن تر به اهداف تثبيت يا احياء مورد توجه مي باشد. در اين پژوهش طي يك مطالعه گلخانه اي استقرار، رشد و نمو گياه تاغ در شرايط كاربرد خاك‌پوش هاي Pistachio-PAM و Pistachio- PVAc و شرايط بدون پاشش خاك‌پوش (نمونه شاهد) در چهار تكرار بررسي شد. دوره زماني بررسي اثر تيمارها بر قابليت رشد و نمو گياه تاغ چهار ماه بود و پس از طي اين دوره رشد، نهال ها از محل طوقه قطع و ساقه و ريشه آن ها جدا گرديد و وزن خشك اندام هوايي و ريشه و نيز غلظت عناصر نيتروژن، فسفر، پتاسيم، آهن، روي، مس و منگنز در ريشه و ساقه گياه اندازه گيري شد. نتايج نشان داد كه كاربرد خاك‌پوش هاي مورد مطالعه سبب افزايش معني دار وزن خشك اندام هوايي و ريشه و غلظت عناصر غذايي (پرمصرف- كم مصرف) و جذب آن ها در اندام هاي تاغ شد. همچنين غلظت عناصري مانند نيتروژن، پتاسيم و منگنز در ريشه گياه در تيمارهاي خاك‌پوش افزايش معني داري در سطح آماري پنج و يك درصد داشت. به گونه اي كه براي نمونه، افزايش تقريباً 250 درصدي غلظت پتاسيم در ريشه ديده شد. خاك‌پوش پاشي بر وزن تر و خشك اندام هوايي، غلظت نيتروژن و پتاسيم در اندام هوايي تاغ اثر معني داري داشت به شكلي كه براي مثال افزايش تقريباً 150 درصدي وزن خشك ساقه گياهان تيمار شده با خاك‌پوش در مقايسه با تيمار شاهد بدون خاك‌پوش حاصل شد. بنابراين كاربرد خاك‌پوش هاي Pistachio-PAM و Pistachio-PVAc هم زمان با كشت گياه تاغ، به عنوان راه كاري جهت مهار فرسايش بادي مي تواند مورد توجه قرار گيرد، اگرچه آزمون صحرايي كارايي اين دو خاك‌پوش، پيشنهاد مي گردد.