تحليل كيفيت مورفولوژيك كريدور رودخانه اي شهري زاينده رود در اصفهان با استفاده از روش MQI (از پارك ناژوان تا پل اشكاوند)

رودخانه ها در گذر زمان و نيز به طور طبيعي، بستر و كناره هاي خود را تغيير مي دهند اما با دخالت انسان ها فرايند تغيير سريع تر شده است. رودخانه زاينده رود در دهه ها ي اخير خشك شده و در مسير حركت در شهر اصفهان دستخوش تغييرات و   مصنوعي  بسيارزيادي شده  به طوري كه كاركرد ژئومورفيك- اكولوژيك خود را از دست داده است. در اين پژوهش كيفيت مورفولوژيك رودخانه زاينده رود با مدل MQI (از پارك ناژوان تا پل اشكاوند) بررسي و تحليل شده است. در اين مطالعه، مسيري 16 كيلومتري از رودخانه به 6 بازه تقسيم شد. كيفيت مورفولوژيك بازه هاي رودخانه اي شامل: پيوستگي فرايندهاي رودخانه اي، شرايط مورفولوژيك مجرا و پوشش گياهي ارزيابي شد. با مطالعات ميداني، استفاده از تصاوير گوگل ارث و پياده سازي مدل MQI ،نتايج اين پژوهش نشان داد كه بازه هاي اول، پنجم و ششم با امتيازهاي 0.57،0.66،0.58 در طبقه كيفيت مورفولوژيك متوسط قرار دارند، اين بازه ها خارج از محدوه شهري قرار دارند و به لحاظ ژئومورفولوژيك در وضعيت بهتري نسبت به ساير بازه ها هستند. بازه هاي دوم و سوم و چهارم نيز به ترتيب با امتيازهاي 0.38،0.41،0.48، در محدوه شهري قرار گرفته اند و بيشترين تغييرات انساني را متحمل شده اند و به لحاظ ژئومورفولوژيك در ضعيف ترين حالت قرار دارند . لذا جهت بهبود شرايط مورفولوژيك اين رودخانه ، ايجاد جريان پايه حداقلي آب يكي از راهكارهايي جهت احياء در بازه هاي رودخانه ارائه شده است.