محدوديت‌هاي توسعه‌ي روابط ساختاري(سياسي- اقتصادي) ايران و چين در دهه‌ي اخير

روابط ايران و چين علي رغم تمايلات طرفين براي گسترش روابط و تعميق آن درقالب پذيرش ايران در سازمان شانگهاي، بستن قرارداد 25 ساله و خريد نفت ايران از سوي دولت چين، در عمل از رشد و توسعه چشمگيري برخوردار نبوده است. مقاله‌ي حاضربه دنبال بررسي و پاسخ به اين سوال است كه، چه عواملي مانع از گسترش  عملي روابط دوجانبه و افزايش جايگاه ايران درسياست خارجي چين مي‌باشد؟ بنظر مي‌رسد نقش عوامل ساختاري و نهادي – سيستمي متاثر از فضاي نظام بين‌الملل و بازيگري اين دو كشور در سيستم (مخالف نظم موجود در سيستم بين‌الملل بخصوص ايران) مانع از روابط دو جانبه عملي اين دو كشور شده است. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهند كه، نقش تحريم‌هاي بين‌المللي غرب برعليه ايران، سرمايه گذاري‌هاي خارجي درآن، سياست خارجي موازنه محورچين و نقش متغيرهاي بين‌المللي و منطقه‌اي در بوجود آمدن موانع عملي توسعه روابط بيش از پيش ايران و چين مي‌باشند. در اين پژوهش از روش كيفي– تفسيري، با رويكرد توصيفي- تحليلي استفاده شده است. هدف از پژوهش فوق واكاوي علل و موانع پيش روي سياست خارجي چين براي افزايش مبادلات اقتصادي و توسعه هر چه بيشتر روابط سياسي با ايران مي‌باشد.