آسيب شناسي بازيگران غيردولتي؛ خشونت گرايي، زمينه ها و راهكار ها

سازمان‌هاي غيردولتي يا سازمان‌هاي مردم نهاد «NGO» به عنوان‌ سازمان‌هاي مستقل از دولت، غير‌انتفاعي و اعضا خودجوش و مردمي امروزه سهم مهمي در ايفاي نقش در حوزه‌هاي مختلف حقوقي، سياسي، اقتصادي، زيست محيطي، فرهنگي و ... دارند به طوري كه اين نهادها اجزاء اصلي جامعه مدني را تشكيل داده و ابزارهايي براي تقويت موقعيت ضعيف مردم در برابر نهادهاي قدرتمند دولتي محسوب مي شوند. به رغم اين اهميت، سازمان هاي غير‌دولتي در برخي جوامع يا اساساً شكل نمي‌گيرند يا در صورت تشكيل، در انجام وظايف و اثرگذاري خويش چندان كارآمد نيستند و در برخي موارد ضرر‌ها و آسيب‌هاي عمده‌اي به دنبال دارند، تا جايي‌كه در برخي موارد از دايره تعريف مذكور خارج مي‌شوند. اين مقاله به روش توصيفي – تحليلي يكي از مهم‌ترين آسيب‌هاي بازيگران غير دولتي يعني خشونت‌گرايي را مورد بررسي قرار مي‌دهد، بدين صورت كه ابتدا به معرفي و علل شكل‌گيري دو مورد از مهم‌ترين سازمان‌هاي خشونت‌گرا يعني سازمان‌هاي ايدئولوژي محور نظير القاعده و سازمان‌هاي چريكي ماركسيستي نظير مجاهدين خلق ايران پرداخته و سپس راهكار‌هايي براي جلوگيري از خشونت‌گرايي در اين سازمان‌ها و همچنين جلوگيري از وارد كردن صدمه به جامعه توسط اين سازمان‌ها ارائه مي‌دهد.