بررسي مقايسه‌اي شاخص‌هاي دموكراتيزاسيون در دولت‌هاي احمدي‌نژاد و روحاني

هدف اصلي پژوهش حاضر بررسي مقايسه‌اي شاخص‌هاي تحكيم و تثبيت دموكراسي در دوران رياست جمهوري احمدي‌نژاد و روحاني بر پايه نظريه نوسازي مارتين ليپست و لري دايموند است. آنچه در پژوهش حاضر مورد پرسش قرارگرفته است اين است كه دولت‌هاي جمهوري اسلامي ايران در فاصله سال‌هاي 1384 تا 1400 چه نقشي در تحكيم و تثبيت عناصر و شاخص‌هاي دموكراسي داشته‌اند؟ و تا چه حد توانسته‌اند شاخص-هاي دموكراتيزاسيون را عملياتي و محقق سازند؟ براي دستيابي به نتيجه مطلوب و شايسته شاخص‌هاي كليدي و مهمي مثل شهرنشيني، صنعتي شدن، آموزش عمومي، تورم، سرمايه‌گذاري خارجي، مسكن، اشتغال، احزاب و سازمان‌هاي غيردولتي در دوره مذكور گزينش و مورد ارزيابي قرار گرفتند. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه در برخي شاخص‌ها مانند، مقوله مسكن و ايجاد شغل دولت احمدي‌نژاد موفق‌تر بوده است؛ و در برخي ديگر مانند؛ جذب سرمايه‌گذاري خارجي، تشكيل احزاب و تأسيس سازمان‌هاي غيردولتي دولت روحاني بهتر عمل كرده است و درزمينهٔ شاخص‌هايي همچون كنترل تورم، روند شهرنشيني، صنعتي شدن و آموزش عمومي اقدامات هر دو دولت به يكديگر نزديك بوده است. روش پژوهش، كيفي از نوع تبيين علي و اطلاعات و داده‌ها موردنياز از طريق منابع استنادي و مجازي گردآوري‌شده است.