نقش‌يابي قدرت‌هاي فرامنطقه‌اي در جنگ عراق عليه ايران، مبتني بر نظريه رئاليسم

موقعيت جغرافيايي، سابقه تمدني، مذهب تشيع و نيز اكتشاف نفت در قرن اخير جايگاه ويژه‌اي را در جهان براي ايران ايجاد نمود. در دوران پهلوي با نفوذ گسترده قدرت‌هاي فرا منطقه‌اي، حكومت ايران به عنوان ژاندارم منطقه و متحد استراتژيك غرب به رهبري ايالات متحده شد. با وقوع انقلاب اسلامي، استكبار جهاني كه منافع استراتژيك خود در منطقه را در معرض خطر مي‌ديد، از طريق نفوذ، تحريم، تهديد، كودتا، تحريكات قومي و در نهايت جنگ تحميلي در راستاي شكست انقلاب و اعاده نظم پيشين بر آمد. گسترش دامنه جنگ نيز زمينه‌ساز نقش‌هاي هر چه بيشتر قدرت‌هاي فرا منطقه‌اي و فشار بر ايران براي پايان دادن به جنگ شد. لذا چگونگي اين نقش‌ها در جنگ و همچنين دلايل آنها در اين تحقيق مورد بررسي قرار خواهد گرفت. يكي از بهترين نظريه‌هايي كه مي‌تواند شرايط حاكم بر نظام منطقه‌اي و ساختار نظام بين‌الملل را در شرايط جنگ عراق عليه ايران بعد از انقلاب را تشريح نمايد، نظريه نوواقع‌گرايي مي‌باشد، كه در اين تحقيق از آن استفاده شده است. در اين پژوهش از رو استناد به متون و مستندات تاريخي استفاد شد و با تحليل داد ها، نتيجه حاصله حاكي از آ است كه تنها ضعف هاي ايران پس از انقلاب و همچنين قدرت عراق و روحيه جنگ طلبي صدام، از عوامل بروز جنگ نبود و حمايت قدرتهاي فرامنطقه اي در حمايت از صدام كه به مرور حتي در اواير جنگ كاملا آشكار مي گردد، مسبب اصلي اين جنگ بوده است.