بررسي تبلور عقود استيمان، ذمه و هدنه در حقوق ايران و حقوق بين الملل

زمينه و هدف : دين اسلام منادي صلح است و جنگ در اين مكتب صرفاً با هدف دفاع از حقوق فردي، ملي و انساني تجويز شده است. از نگاه فقه سياسي، قراردادهاي ذمه، هدنه و استيمان راههاي پايان جنگ محسوب مي‌شوند. اين قراردادها مسيرهاي حل منازعات و جنگ‌هاي بين الدولي و حتي داخلي را قبل از ظهور و بروز حقوق بين الملل و قواعد آن، تبيين و تشريح مي‌نموده‌اند. در عصر حاضر مفاهيمي چون حقوق بين الملل، حقوق بشردوستانه و حقوق مخاصمات مسلحانه در روابط بين الملل حاكم است و در قالب معاهدات مختلف، منازعات و جنگها كنترل و مديريت مي‌شوند. اين مقاله در تلاش است تبلور عقود استيمان، هدنه و ذمه در حقوق ايران و اسناد بين الملل را با يك مطالعه تطبيقي مورد كنكاش قرار دهد.روش: نوع تحقيق توصيفي – تحليلي است و گردآوري داده‌ها با روش اسنادي - كتابخانه‌اي صورت پذيرفته است. يافته ها و نتايج : طبق نتايج تحقيق، از ديدگاه فقه سياسي، قبل از وقوع جنگ و يا در حين جنگ، قرارداد ذمه، يكي از راههاي دائمي پايان جنگ به حساب مي‌آيد. همچنين قرارداد هدنه نيز يكي از راههاي پايان دادن جنگ به صورت موقت اس. يافته ها حاكي است با توجه به تحقيق صورت گرفته عقود مورد بحث پايه و مبناي معاهدات تدوين شده در حوزه مديريت و كنترل جنگ مي‌باشند.