بررسي تأثير فرآيندهاي رسوبي و دياژنزي بر قطر گلوگاه حفرات، سازندهاي دالان و كنگان در بخش مركزي خليج فارس

اين مطالعه به بررسي تأثير عوامل مختلف بر قطر گلوگاه حفرات در سازند دالان بالايي و كنگان در بخش مركزي خليج فارس پرداخته است. ريزرخساره، محيط رسوبي، فرايندهاي دياژنزي و تأثير آنان بر پراكندگي داده هاي تخلخل و تراوايي، با استفاده از تجزيه و تحليل هاي آماري بررسي شد. مطالعات پتروگرافي منجر به شناسايي 12 ريزرخساره در قالب 4 كمربند رخسارهاي در يك محيط كم شيب كربناته شد. ترسيم نمودارهاي تخلخل و تراوايي تأثير ليتولوژي بر روي داده هاي تخلخل و تراوايي را نشان داد به طوري كه ليتولوژي دولوميت داراي مقادير تخلخل و تراوايي بيشتري نسبت به آهك است. بافت رسوبي دانه غالب نسبت به گل غالب داراي مقادير بالاتري از تخلخل و تراوايي ميباشند. غالب ترين فرايندهاي دياژنزي دولوميتي شدن، انحلال، سيمانيشدن و تراكم هستند. تخلخل هاي قالبي، حفره اي، بين بلورين و بين دانه اي مهمترين تخلخل هاي شناسايي شده هستند. بررسي ها نشان داد فرايند انحلال و دولوميتي شدن نقش مهمي در افزايش قطر گلوگاه حفرات و كيفيت مخزني دارند. بررسي نمودارهاي دوگانه بيانگر آن است كه سيماني شدن و تراكم به تنهايي نقش كاهنده اي ندارند و تأثير بيشتر آن درنتيجه تلفيق هردو عامل است. به منظور بررسي اثر رخساره ها و دياژنز بر قطر گلوگاه حفرات، داده هاي تخلخل و تراوايي بر روي نمودار وينلند ترسيم گرديد. بر اساس اين نمودار، هفت گونه سنگي با قطر گلوگاه متفاوت مشخص گرديد. نتايج نشان داد كه به علت تأثير عوامل مختلف دياژنزي بر ريزرخساره ها، قطر گلوگاه حفرات متفاوت بوده و جايگاه آنها در نمودار وينلند جابجا مي گردد. رخساره هاي دانه پشتيبان (پكستوني و گرينستوني) متعلق به كمربند رخسارهاي شول كه تحت تأثير انحلال و يا دولوميتي شدن قرارگرفته اند، بهترين افق هاي مخزني را وجود آورده اند. اين ريزرخساره ها داراي بالاترين قطر گلوگاه حفرات و بهترين گونه هاي سنگي تعيين شده به روش وينلند هستند.