بررسي ذهن مجسم از ديدگاه لسينگ و تجلي آن در پيكره لائوكن

پيكره‌ مرمرين «لائوكن و پسرانش» متعلق به سده‌هاي ميانه مسيحيت، سه قرن پيش از ميلاد مسيح تا يك قرن پس از ميلاد مسيح، يكي از برترين و مشهورترين مجسمه‌هاي تاريخ به شمار مي‌آيد كه در سال 1506 ميلادي در شهر رم در ايتاليا از زير خاك بيرون آورده شد. گوتهولد افرايم لسينگ نمايش‌نامه‌نويس و فيلسوف آلماني، كتابي با نام «لائوكن» در سال 1766 ميلادي نگاشت كه به بررسي زيبايي‌شناسي اين تنديس مي‌پردازد و بحث هنرهاي مكاني و زماني را مطرح مي‌كند. با وجود اينكه، برخي اين كتاب را آغازگر بررسي‌هاي زيبايي‌شناسي دانسته‌اند، ولي لائوكن لسينگ را مي‌توان از منظر اثرگذاري نيز تفسير كرد. اين پژوهش بر آن است به تحليل نقادانه پيكره‌ مرمرين «لائوكن و پسرانش» با شناسايي لائوكن لسينگ، از منظر اثرگذاري بپردازد. پژوهش‌هاي لسينگ در مورد بازنمايي يا انتقال معناي مجسمه لائوكن به‌صورت اين پرسش مطرح مي‌شود كه ذهن مجسم چگونه به تصوير بدن انسان واكنش نشان مي‌دهد؟ در نظريه نوين ذهن مجسم كه به مسئله ديرينه نفس (خود) مي‌پردازد، اين مسئله اهميت مي‌يابد كه فهم ما از جهان كاملاً به تأثيرات حسي بستگي دارد. بنابراين، فرضيه اين پژوهش را مي‌توان اين‌گونه مطرح كرد كه متن لائوكن لسينگ فقط مربوط به موضوع زيبايي‌شناسي نيست، بلكه پديدآورنده موضوع زيبايي‌شناسي بوده كه در آن ايجاد مجسم از ادراك حسي و اثرگذاري مسأله اصلي است. پژوهش حاضر از نوع، توصيفي- تحليلي و روش آن تحليل محتوا است و روش گردآوري داده‌ها به شيوه‌ اسنادي انجام پذيرفته‌است. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه بدن مجموعه‌اي اثرات توليدشده به‌وسيله‌ چشم و حساسيت بيننده است و پيدايش موضوع زيبايي‌شناختي نه از طريق اثر هنري، بلكه به‌وسيله‌ فرآيند محاكات انجام مي‌شود.