اثر كم آبياري ، كودهاي زيستي و گوگرد بر برخي ويژگي هاي مورفولوژيكي، عملكرد دانه و درصد روغن كاملينا (Camelina sativa L.)

كاربرد باكتري هاي محرك رشد (PGPR) يكي از راهكارهاي كاهش تنش خشكي بوده كه در كشاورزي به كار مي رود. به منظور ارزيابي اثر كودهاي زيستي و كاربرد گوگرد بر كاهش اثرات كم آبياري، آزمايشي به‌صورت كرت هاي دوبار خرد شده در قالب طرح بلوك‌هاي كامل تصادفي با 3 تكرار در مركز تحقيقات و آموزش كشاورزي و منابع طبيعي خوزستان در سال زراعي 1400-1399 اجرا شد. رژيم آبياري به عنوان فاكتور اصلي در سه سطح (100، 75 و 50 درصد نياز آبي بر اساس فائو) و تلقيح با كود زيستي در شامل چهار سطح (تلقيح با Thiobacillus ، Pseudomonas  و Thiobacillus  + Pseudomonas  و عدم تلقيح به‌عنوان شاهد) در كرت هاي فرعي و سطوح كود گوگرد در دو سطح (0 و 50 كيلوگرم در هكتار) به‌عنوان عامل فرعي فرعي بودند. صفات مورد بررسي شامل ارتفاع بوته، تعداد خورجين در بوته، تعداد دانه در خورجين، وزن 1000 دانه، عملكرد دانه، عملكرد بيولوژيك، شاخص برداشت و درصد روغن بودند. اثر كم آبياري، كودهاي زيستي و گوگرد براي صفات تعداد خورجين اصلي، تعداد دانه در خورجين، عملكرد دانه، عملكرد بيولوزيك و شاخص برداشت معني دار و براي صفات ارتفاع بوته، وزن 1000 دانه و درصد روغن غيرمعني دار حاصل گرديد بيشترين تعداد خورجين اصلي در بوته (71)، تعداد دانه در خورجين (18.67)، وزن 1000 دانه (1.364 گرم)، عملكرد دانه (1929 كيلوگرم در هكتار)، عملكرد بيولوژيك (4846 كيلوگرم در هكتار) و شاخص برداشت (42.11) در سطح آبياري 100 درصد نياز آبي و كاربرد 50 كيلوگرم در هكتار گوگرد و كاربرد تلفيقي باكتري‌هاي تيوباسيلوس+سودوموناس كه اين افزايش به ترتيب شامل 21.6، 39.3، 55، 28.8 و 42 درصد حاصل شد. بنابراين ميتوان نتيجه گيري كرد اثر تغذيه اي كاربرد تلفيقي گوگرد و تيوباسيلوس و سودوموناس از طريق اثرات مثبت بر جذب عناصر غذايي و تحريك هورمون هاي رشد موجب بهبود ويژگيهاي مورفولوژيك و زراعي گياه كاملينا گرديده است.