تحليل جامعه شناختي عوامل سياسي، اقتصادي موثر بر جنبش دانشجويي پس از انقلاب اسلامي (از سال 57تا1399)

توسعه جنبش دانشجويي بعنوان پيشران فعاليت هاي اجتماعي امروزه يكي از دغدغه‌هاي مهم نظام جمهوري اسلامي مي باشداما افت شاخص هاي جنبش دانشجويي ايران درسال هاي اخير بيانگر اهميت بالاي نياز به تفكر و اقدام در راستاي توسعه آن مي باشد وبراي دستيابي به مدل نيازبه تحليل اجتماعي جنبش دانشجويي پس از انقلاب اسلامي است كه چگونگي وچرايي آنرا بيان مي دارد. با توجه به ابعاد ذكر شده براي جنبش دانشجويي در ادبيات موجود از عناصر بسيار مهم عوامل سياسي واقتصادي مي باشند كه بر جنبش تاثير مي گذارد و نكته مهم مناسبات سياسي واقتصادي با جنبش مي باشد از آنجا كه تاكنون به اين بعد از تحليل جنبش دانشجويي توجه نشده است اين پژوهش به دنبال يافتن چارچوبي براي تحليل جنبش دانشجويي در فضاي دانشگاه‌ها مي باشد.پژوهش از نوع كيفي بوده و با استفاده از روش نظريه داده بنياد با رويكرد نوظهور به تدوين چارچوب توسعه جنبش دانشجويي بر مبناي رابطه سياست واقتصاد با جنبش مي باشد. داده برداري از طريق مصاحبه نيمه ساختار يافته با جمعي از دبيران اتحاديه‌ها و تشكل‌هاي دانشجويي و فعالان جنبش دانشجويي از ابتداي انقلاب تاكنون مي باشد و طي مصاحبه با ۱۵ نفر اشباع نظري به دست آمده است. چارچوب نهايي پژوهش شامل دو الگوي تشخيص و تعيين افت جنبش دانشجويي و توسعه جنبش دانشجويي مي باشد در الگوي تشخيص سه مقوله اصلي علل ضعف جنبش و نشانه هاي افت شاخص جنبش دانشجويي و عواقب منفي ديده مي شود. همچنين در الگوي توسعه جنبش دانشجويي پنج مقوله اصلي شامل ماهيت هاي تقويت كننده ،پديده هاي محوري ،راهبردها و پيامدها وجود دارد.