تأثير آستانه‌اي عوامل مؤثر بر نسبت چشم‌پوشي با تأكيد بر بدهي دولت

با توجه به اهميت تورم در نظام اقتصادي و مطرح‌شدن كاهش يا زيان توليدي ناشي از يك سياست ضد‌تورمي به‌عنوان جزء جدايي‏ ناپذير سياست‌هاي كنترل تورم، بررسي نسبت چشم‌پوشي و عوامل مؤثر بر آن كه زيان انباشته در توليد واقعي را در نتيجۀ يك درصد كاهش دائمي در تورم اندازه‌گيري مي‌كند و معياري است كه مي‌توان با توسل بدان تا حدودي آثار سياست‌هاي كنترل تورم اعمال‌شده از سوي بانك مركزي را ارزيابي نمود، ضروري به‌نظر مي‏رسد. از اين‌رو در مطالعه حاضر به شناسايي عوامل مؤثر بر نسبت چشم‌پوشي با تأكيد بر بدهي دولت در ايران در دوره زماني 1376:1-1400:1 پرداخته شد. برآورد الگوي تحقيق با استفاده از رويكرد غيرخطي رگرسيون انتقال ملايم (STR) انجام شد. نتايج حاصل از برآورد الگو نشان مي‌دهد كه نسبت بدهي دولت با يك وقفه متغير انتقال تابع نسبت چشم‌پوشي است. با رسيدن متغير مذكور به حدآستانه‌اي برابر با 0.817، تابع نسبت چشم‌پوشي تغيير رژيم داده و وارد رژيم دوم شده است. نتايج برآورد حاكي از اثر مثبت بدهي دولت به توليد ناخالص داخلي و درجه بازبودن تجاري بر نسبت چشم‌پوشي در هر دو رژيم است، به‌طوري‌كه اين اثرات در رژيم دوم تقويت شده است. شفافيت سياست پولي و هدف‌گذاري تورم در هر دو رژيم اثر منفي بر نسبت چشم‌پوشي داشته‌اند، اما اين اثرات در رژيم دوم تقويت شده است. سرعت كاهش تورم علي‌رغم تأثير بي‌معني در رژيم اول، در رژيم دوم اثر مثبت و معني‌داري بر نسبت چشم‌پوشي داشته است.