ضمان و مسئوليت پزشك از ديدگاه فقهاي اسلامي و قوانين ايران

فعاليت و خدمات انسان ها در گرو سلامتي جسم و روح آنهاست از آنجايي كه انسان ها در زندگي خود همواره دچار تالمات جسمي و روحي بوده اند، لذا اشتغال به طبابت از ضروريات زندگي بشر به شمار مي رود. با توجه به اهميت و تاثيرگذاري اين موضوع، لازم است چهارچوب وظايف و گستره و قلمرو اختيارات قانوني پزشكان به صورت دقيق و شفاف مشخص باشد تا از سويي از روبرو شدن با ادعاهاي بي اساس بيماران و يا كسان آنها و در نهايت از محكوميت هاي دور از عدالت و تحميل مسئوليت هاي احتمالي كه ممكن است موجب دلسردي آنها شود، مصون و در امان باشند و از سوي ديگر افرادي كه بعنوان بيمار به طبقه پزشك مراجعه مي كنند و احياناً به خاطر عدم مهارت و يا عدم تخصص پزشك و يا به دليل بي احتياطي و بي مبالاتي او و يا در بعضي از مواقع به لحاظ تعمد پزشك دچار فوت يا نقص عضو و غيره مي شوند، حقشان ضايع نگردد و با شفاف شدن جوانب موضوع و نهادهاي مسئول، جهت احقاق حق خود به آنها مراجعه كنند. پزشك متعهد است كه در جهت بهبودي و سلامتي بيمار از هيچ تلاشي دريغ نكند و حصول نتيجه و شفاي بيمار خارج از تعهدات پزشك است، زيرا اين امر از عهده و اختيار پزشك خارج است. باتوجه به اهميت اين مسئله تحقيق حاضر در اين راستا به بررسي ضمان و مسئوليت پزشك در فقه و حقوق ايران پرداخته است.