آثار فرزندخواندگي در نظام حقوقي ايران

فرزندخواندگي در نظام حقوقي ايران از طريق دو قانون اصلي، يكي مصوب 1353 و ديگري اصلاح‌شده در سال 1392، موردتوجه قرارگرفته است. قانون 1353 باهدف حمايت از كودكان بدون سرپرست تدوين شد و رابطه اي شبه نسبي بين فرزندخوانده و والدين سرپرست ايجاد نمود. بااين‌حال، برخي نواقص در اين قوانين، به‌ويژه در زمينه حقوق ارث و ازدواج فرزندخوانده نياز به بازنگري داشت. در سال 1392، قانون‌گذار با اصلاح قانون پيشين تلاش كرد تا حمايت بيشتري از كودكان بي‌سرپرست فراهم كند و به چالش‌هاي موجود پاسخ دهد. اين اصلاحات شامل گسترش دايره شمول فرزندخواندگي به كودكان بد سرپرست، تقويت حقوق فرزندخوانده در مورد ارث و ازدواج و همچنين ايجاد تدابير حمايتي بيشتر براي تضمين منافع عاليه كودك بود. اين مطالعه به روش توصيفي-تحليلي به بررسي تغييرات و اصلاحات انجام‌شده در قانون 1392 پرداخته و اثرات آن‌ها را بر حقوق و وضعيت فرزندخوانده در خانواده‌هاي سرپرست موردمطالعه قرار مي دهد. بررسي ها نشان مي دهد كه قانون جديد توانسته است تا حد زيادي به نيازهاي حقوقي و اجتماعي كودكان بدون سرپرست پاسخ دهد، اما همچنان در برخي حوزه ها نيازمند اصلاحات و تدابير مؤثرتر است. در اين ميان، پيشنهاد‌ها اين پژوهش شامل اصلاحات قانوني بيشتر و تقويت نظام حمايتي كودكان و نوجوانان بي‌سرپرست در راستاي ايجاد تعادل ميان حقوق فرزندخوانده و سرپرست است.