حل بحران كم آبي با رويكرد حقوق بين‏‏ الملل مطالعه موردي: خاورميانه

مدت مديدي است كه بحران آب به عنوان يك معضل جدي در منطقه ي خاورميانه قلمداد ميگردد كه روز به روز بر شدت آن افزوده مي شود. در صورت عدم مديريت و تشريك مساعي ميان كشورهاي اين منطقه در آينده با وضعيت اسفناكي مواجه خواهيم شد. با در نظر گرفتن وسعت و جمعيت خاورميانه در مقايسه با ميزان منابع آبي موجود در آن، اين بحران به صورت واقعي قابل لمس مي باشد. در حال حاضر كشورهاي مختلف اين منطقه در شرايط يكساني نمي باشند؛ مثلا كشور تركيه نسبت به جمعيت و منابع آبي موجود در خاك خود موقعيت بهتري نسبت به ديگر كشورهاي منطقه دارد از طرفي كشورهاي عربي مثل عمان، امارات متحد عربي، عربستان سعودي، كويت و قطر در شرايط بحراني قرار دارند اما به دليل موقعيت اقتصادي مناسب و استفاده از دستگاه هاي آب شيرين كن به صورت مقطعي اين مشكل كنترل شده است ولي همچنان در معرض اين بحران قرار دارند. در سطح ديگر كشورهاي فلسطين، لبنان، سوريه و عراق قرار دارند كه چندين سال درگير جنگ هاي داخلي و خارجي مي باشند كه روز به روز اين بحران را تشديد ميكند. ويژگي متمايز خاورميانه نسبت به ديگر مناطق جهان اين است كه اين منطقه از قديمي ترين زيستگاه هاي بشري مي باشد كه از آب علاوه بر نيازهاي طبيعي به عنوان سلاح در جنگ استفاده ميشده است. با اين وجود سازمان هاي بين المللي به خصوص سازمان ملل متحد و سازمان هاي بين المللي مربوطه و سازمان هاي منطقه اي موجود در منطقه خاورميانه بايد نقش پررنگي در حل اين بحران ايفا نمايند و كشورهاي منطقه نيز با همكاري و همبستگي همديگر اين مسئله را مديريت نمايند. هدف از اين مطالعه بررسي نقش حقوق بين الملل در بحران كم آبي و مديريت آن مبتني با مشاركت كشورها در انعقاد معاهدات و توافقنامه هاي بين المللي مي‏باشد.