جرم شناسي باليني و جايگاه آن در حقوق كيفري ايران

جرم ‌شناسي باليني، يكي از مهم‌ ترين نحله‌هاي تفكر جرم شناختي در دوران معاصر است كه به‌ويژه با پيدايش مكتب تحققي، به مباحث و محافل جرم‌شناسي راه يافت. اين گرايش فكري نوظهور، انقلابي در آموزه‌ها و تعاليم راجع به مسئوليت‌ كيفري بزهكاران پديد آورد به‌نحوي‌كه معيارهاي به‌كلي متفاوت با گرايش‌هاي فكري پيش از خود براي تعيين مسئوليت كيفري بزهكاران پيشنهاد نمود. جرم‌شناسي باليني، با تكيه ‌بر مفهوم حالت خطرناك، سعي مي‌كند عناصر تشكيل‌دهنده مسئوليت كيفري را با جستجو در شخصيت بزهكار تعيين نمايد. حالت خطرناك و شخصيت بزهكار، از مهم‌ترين مؤلفه‌هاي تشكيل‌دهنده جرم‌شناسي باليني هستند و بر اين اساس، خطرناكي بزهكار، شخصيت خاصي از وي مي‌سازد. اين شخصيت، مهم‌ترين موضوع راهبردهاي تعيين مسئوليت كيفري است كه به نحوي، تحت تأثير آموزه‌هاي جرم‌شناسي باليني هستند. در پژوهش حاضر، سعي شده است مفهوم و مؤلفه‌هاي جرم‌شناسي باليني و نيز تأثير آموزه‌هاي مطرح در اين گرايش فكري نوپديد در دانش جرم‌شناسي بر تعيين مسئوليت كيفري بزهكاران، مورد بحث و بررسي قرار گيرد.