الگوها و فنون برنامه‌ريزي شهري پايدار در بافت‌هاي تاريخي مطالعه موردي(محله بلاغي قزوين)

بافت هاي تاريخي نه تنها به واسطه وجود بناها و فضاهاي ارزشمند تاريخي، بلكه از آن جا كه روايت واقع از زندگي و فعاليت انسان هايي است كه در طول دوران بلندي در آن زيسته مي كرده اند، واجد منابع غني فرهنگي و اجتماعي هستند و اهميت بسزايي دارند. امروزه با توجه به توسعه شهري و محاصره تكنولوژي بافت هاي تاريخي، موضوع مرمت بافت‌هاي فرهنگي و تاريخي و انجام پروژه‌هاي طراحي شهري در آن‌ها با چالش دوگانه رويكرد مداخله و نگرش حفاظتي مواجه شده است. طبق اين دو رويكرد ساخت و سازهاي جديد و معماري معاصر از هويت كافي جهت درج در بافت‌هاي با ارزش شهري برخوردار نيست و فرايند فرسودگي با سرعت بيشتري در بافت هاي تاريخي نمود يافته است. لزوم توجه به بازآفريني و حفاظت از بافت هاي تاريخي با رويكردي همه‌جانبه و با درنظرگرفتن ابعاد كالبدي، حقوقي، محيطي، اقتصادي و اجتماعي از اهداف پژوهش حاضر است. اين پژوهش از لحاظ هدف كاربردي و با رويكرد كيفي و با استفاده از روش تحليل محتوا مورد بررسي قرار گرفته و براي جمع آوري اطلاعات و داده هاي مورد نياز، از بررسي هاي اسنادي و مطالعات ميداني استفاده شده است. يافته ها  نشان مي دهد كه محله دچار فرسودگي گرديده و براي ايجاد تصوير مجدد از هسته ي تاريخي شهر قزوين رهيافت تجديد حيات شهري و راهبردهاي بازآفريني شهري و راهبردي در راستاي اصول توسعه ي پايدار امري ضروري مي باشد و ساماندهي محله بلاغي قزوين موجب دستيابي به اهداف مي گردد.