شناسايي الگوي علي اصول پايداري زيست محيطي براساس آيين نامه Leed با تاكيد بر معماري سنتي ايران (مورد پژوهش: شهر قم)

بحث محدوديت منابع گريبان گير كليه كشورهاي صنعتي، توسعه يافته و درحال توسعه مي باشد. از همين رو، صرفه جويي در مصرف انرژي هاي فسيلي و توسعه پايدار به مباحث بسيار مهم و رايج در سطح بين المللي تبديل گشته اند. به طوري كه حفظ منابع انرژي، جلوگيري از آلوده كردن زمين و محيط زيست، كاهش ميزان مصرف انرژي هاي فسيلي و هم زيستي با شرايط طبيعي واقليمي مبدل به يكي از مهمترين تدابير در معماري و شهرسازي شده و معماران و شهرسازان راملزم به رعايت اصول و قواعد خاصي در زمينه ساخت و ساز مي كند. در طول ساليان گذشته راهكارها، معيارها و استانداردهاي متفاوتي در زمينه ي بهينه سازي مصرف انرژي در ساختمان ها تدوين گرديده است كه از جمله معيارهاي قابل توجه در عصر حاضر مي توان به ليد( LEED) اشاره نمود. هدف پژوهش حاضر شناسايي الگوي علي اصول پايداري زيست محيطي براساس آيين نامه ليد است. پژوهش حاضر از نظر هدف كاربردي و از نظر روش توصيفي-تحليلي است. جامعه اماري پژوهش حاضر را معماران و كارشناسان شهر قم تشكيل مي داد. حجم نمونه به صورت هدفمند 25 نفر تعيين شد. به منظور دستيابي به هدف پژوهش از مدل ديمتل فازي استفاده شد. يافته هاي حاصل از اين پژوهش نشان داد كه  از بين معيارهاي پايداري زيست مجيطي براساس الگوي ليد معيار سايت پايدار به عنوان تاثيرگذارترين معيار و معيار اولويت هاي منطقه اي و نوآوري در طراحي به عنوان تاثيرپذيرترين معيار شناسايي شد. همچنين معيارهاي انرژي،جو و كارايي آب و كيفيت هواي داخل ساختمان و مصالح و منابع به عنوان معيارهاي حد واسط شناسايي شد