سنجش عملكرد نهاد دهياري ها از نظر شاخص هاي اقتصادي، اجتماعي و زيست محيطي در مناطق روستايي(مورد مطالعه: شهرستان سربيشه)

مديريت روستايي همواره دچار تغيير و تحولات مختلفي بوده است. امروز اين ركن بر عهده نهاد دهياري است. هدف از تشكيل اين نهاد، وجود يك نيروي اجرايي قوي در راستاي توسعه مناطق روستايي است. دهياري به‌عنوان نهاد مجري برنامه‌ها و پروژه‌هاي روستا، نقش مهمي در كاهش نابرابرهاي شهر و روستا و ارتقاي وضعيت توسعه روستا دارد. تعيين ميزان توفيق دهياري در انجام وظايف، زماني ميسر است كه عملكرد آن با دقت موردسنجش قرار گيرد. هدف اين تحقيق سنجش عملكرد نهاد دهياري‌ها از نظر شاخص‌هاي اقتصادي، اجتماعي و زيست‌محيطي-كالبدي در مناطق روستايي شهرستان سربيشه است. روش تحقيق توصيفي-تحليلي و مبتني بر گردآوري داده‌ها به‌صورت ميداني از طريق ابزار پرسش‌نامه است. جامعه آماري تحقيق را سرپرستان خانوار (1931 خانوار) در 30 روستاي داراي دهياري تشكيل داده‌اند. حجم نمونه در سطح سرپرستان خانوار از طريق فرمول كوكران 320 نفر محاسبه شد. نتيجه آزمون تي تك نمونه‌اي نشان داد بهترين عملكرد دهياري‌ها در سطح معناداري كمتر از 0.05 از نظر شاخص‌هاي اجتماعي با ميانگين 3.78 است. همچنين ميان روستاهاي موردمطالعه در زمينه شاخص‌هاي اجتماعي با سطح معني‌داري (0.008)، شاخص‌هاي اقتصادي با سطح معناداري برابر با (0.004) و شاخص‌هاي زيست‌محيطي-كالبدي با سطح معناداري (0.047) تفاوت معني‌داري مشاهده‌شده است. از نظر عملكرد اجتماعي، روستاي دهنه چاه با ميانگين 4.43، از نظر عملكرد اقتصادي و زيست‌محيطي، روستاي باغستان با ميانگين 3.90 و 4.16 در رتبه اول قرار گرفته‌اند. بررسي آزمون تي زوجي با سطح معناداري كمتر از 0.05 و اختلاف ميانگين برابر با (1.271-) به اين نكته اشاره دارد كه وضعيت شاخص‌هاي توسعه روستايي در بعد از ايجاد نهاد دهياري مناسب‌تر شده است.