تحليل فضايي-جغرافيايي شاخص‌هاي رشد هوشمند در مناطق شهري (نمونه موردي: بندر بوشهر)

در واقع رشد هوشمند شهري، استراتژي عاقلانه اي براي جهت دادن به توسعه شهر و كنترل پراكندگي و سوق دادن رشد شهر به سمت پايداري محسوب مي گردد. هدف اين پژوهش سنجش ميزان برخورداري مناطق شهر بوشهر به لحاظ شاخص هاي رشد هوشمند است. در همين راستا، اين پژوهش از نظر هدف، كاربردي-توسعه اي و از نظر روش، تركيبي از روش هاي اسنادي، تحليلي، علّي و پيمايشي است.  پايايي ابزار تحقيق بر پايه ضريب آلفاي كرونباخ تحقيق  0/749بوده است كه بالاتر از 0/7مي باشد و مناسب مي باشد. جامعه آماري پژوهش، ساكنين شهر بوشهر هستند كه طبق برآورد فرمول كوكران 384 نمونه مي باشد. طبق تعداد جامعه آماري، پرسشنامه به صورت تصادفي در بين شهروندان توزيع و تكميل گرديد. جهت مقايسه بين دو منطقه از نظر شاخص هاي مورد بررسي براي رشد هوشمند شهري در منطقه 1 و 2 شهر بوشهر از آزمونT  با دو نمونه مستقل استفاده شده است. در اين آزمون اولين گزينه اي كه بايد بررسي شود سطح معناداري مي باشد در صورتي كه سطح معناداري يا sig بين دو منطقه كمتر از 0/05باشد نشان دهنده تفاوت معنادار بين دو منطقه مي باشد و برعكس. بررسي سطح معناداري (0.000) نشان مي دهد كه تفاوت معناداري بين دو منطقه از نظر رشد هوشمند شهري وجود دارد. ميانگين منطقه يك، با 3/21بيشتر از منطقه دو، با 2/86 بوده است. هر چند تفاوت معناداري در برخورداري مناطق بوشهر از نظر شاخص هاي رشد هوشمند وجود دارد، ليكن اين تفاوت چشمگير نيست و در مجموع مناطق بوشهر وضعيت مناسبي از لحاظ شاخص هاي رشد هوشمند ندارند.