ارزيابي عوامل كيفيت محيطي ايستگاه هاي مترو بر مبناي نقد مخاطب محور مطالعه موردي: ايستگاه‌هاي خط ۴ متروي تهران

جابجايي درون‌شهري تبديل به پديده‌اي در حال گسترش،براي جامعه متمدن امروزي شده است،كه علاوه بر جابجايي مسافران ويژگي مطلوب ايستگاه‌ها بايد مورداستفاده قرار بگيرد.با توجه به حجم بالاي استفاده‌كنندگان از مترو و مدت‌زمان توقف مسافران،ايستگاه‌ها به كانون‌هايي مؤثر در فعاليت‌هاي روزانه شهري تبديل‌شده‌اند وبا در نظر گرفتن روند رو به رشد گسترش شبكه مترو در كلان‌شهر تهران و نياز روزافزون به آن، توجه ويژه به اهميت كيفيت محيط ايستگاه‌هاي مترو به‌عنوان يك محيط پرتردد شهري بر تعاملات اجتماعي شهروندان ميبايست موردتوجه قرار گيرد.هدف ازاين نوشتار بررسي و ارزيابي معيارهاي كالبدي، عملكردي و روانشناختي درطراحي ايستگاههاي مترو وتأثيراين مؤلفه‌ ها بر كيفيت ايستگاه‌ها از ديدگاه استفاده‌كنندگان از مترو و همچنين ارائه راهكار درجهت افزايش كيفيت فضايي ايستگاه‌ها مي‌باشد. روش تحقيق اين پژوهش توصيفي تحليلي بر پايه پيمايش بوده و از تكنيك مصاحبه، پرسشنامه و مشاهده استفاده‌شده كه داده‌هاي بدست آمده ازروش ميداني شامل داده‌هاي كمي و كيفي است.داده‌هاي كيفي حاصل مشاهده در محل يا عكس‌هاي موجود و داده‌ هاي كمي كه حاصل پرسشنامه مي‌باشد و با استفاده از نرم‌افزار SPSS مورد تحليل قرارگرفته است. نتايج نهايي حاصل از اين تحقيق نشان مي‌دهد كه ميانگين كيفيت در معيار روانشناختي با مقدار 3.48 بالاترازساير معيارها بوده و كمترين ميزان رضايت از معيار كالبدي،وزيرمعيار آن درساختمان و سازه با مقدار 2.26 بوده است، به همين واسطه مناسب سازي فضاي ايستگاههاي مترو براي افراد داراي ناتواني جسمي–حركتي مانند معلولين و جانبازان عزيز از مهمترين اولويتها در طراحي نحوه دسترسي و همچنين مبلمان شهري است كه مناسب براي اين عزيزان طراحي نشده است. هم چنين با توجه به ميزان اهميت عوامل، عامل كالبدي با مقدار 620، داراي بيشترين مقدار اهميت به جهت ارتقاي كيفيت محيط فضاهاي مترو مي باشد.