اثرات معرفت شناختي امر سياسي در جغرافياي سياسي نسبيت گرا

در ديدگاه كلاسيك همواره مطالعۀ بُعد سياسي فضا به مثابه بن مايه هستي شناختي جغرافياي سياسي مورد اهتمام بوده است. بتدريج از دهه 1980 با توسعه ديدگاه هاي فرا اثبات گرا در جغرافياي انساني؛ سياست در تمامي حوزه ها از دولت و احزاب سياسي تا جنسيت، طبقات اجتماعي اثرگذار گرديد و كوچكترين روابط قدرت را مورد توجه قرار داد كه در قالب مفهوم امر سياسي تداعي يافته است. امر سياسي درصدد نقد سازمان يابي فضا بر مبناي منطق صوري و ارائه گونه هاي جديدي از بازساخت معرفت شناسانۀ در مطالعۀ رابطه سياست و فضا بوده است. در اين مقاله كوشش گرديده تبعات معرفت شناختي اعتباردهي به امر سياسي در مطالعه رابطۀ سياست و فضا تبيين گردد. يافته هاي تحقيق بيان گر آن است كه اعتبار بخشي به كنشگري امر سياسي سبب مي گردند كه فضاشناسي نيازمند معرفت شناسي اعتباري باشد. در اين راستا ادراكات جمعي و بين الاذهاني است كه وابستگي خاص به تحول تاريخي فضا و در نتيجه نيازمند تبارشناسي عامل قدرت داشته است. اين تبارشناسي فضايي همواره در پيوند با تعارضي است كه در جوامع بشري وجود دارد و امكان شناخت آنتاگونيستي فضا را شكل مي دهد. بر اين اساس معناي اجتماعي فضاي جغرافيايي محل منازعه و مقاومت گروه هاي حاشيه اي و نيروهاي هژمون در جامعه تلقي مي گردد كه در يك محدودۀ مشخص زماني به نوعي تعادل سازشي مي رسند. اين فرايند  موجب انطباق فزاينده الگوي معرفت شناختي جغرافياي فرهنگي و جغرافياي سياسي با يكديگر مي گردد.