ارزيابي كلينيكال و هيستوپاتولوژيك ليشمانيوز جلدي

زمينه و هدف: ليشمانياز جلدي يكي از مسائل مهم بهداشت عمومي در كشورهاي در حال توسعه مانند ايران و شايع‌ترين فرم آن، ليشمانياي جلدي است كه به‌صورت يك ضايعه اولسراتيو يا ندولي ظاهر مي‌شود. هدف اين مطالعه، بررسي ويژگي‌هاي هيستوپاتولوژيك و باليني بيماران با ليشمانيوز جلدي بود.روش اجرا: اين مطالعه مقطعي روي 70 بيمار ليشمانيوز جلدي انجام شد كه از سال 1397 تا 1401 به بيمارستان پوست رازي مراجعه كرده بودند و تشخبص بيماري با پاتولوژي تأييد شده بود.يافته‌ها: سن بيماران از 2 تا 76 سال متغير بود و ميانگين آن 42.26±20.86 سال بود. اكثريت بيماران مرد بودند (54.3%). نوع ضايعات پلاك‌دار شايع‌ترين نوع بود (64.3%). ازنظر محل ضايعه، صورت و اندام‌هاي فوقاني با فراواني‌هاي 47.1% و 34.3% بيشتر از ساير نواحي ديده شدند. تمامي بيماران در سونوگرافي شواهد سلوليت داشتند. شايع‌ترين تغيير اپيدرم، هايپركراتوزيس (42.8%) بود. در مورد تغييرات هيستوپاتولوژيك در درم، نفوذ لنفوسيت‌ها (61.4%)، سلول‌هاي پلاسما (58.6%) و هيستيوسيت‌ها (48.6%)، همچنين تشكيل گرانولوم (54.3%) و حضور اجسام ليشمن (54.3%) تغييرات غالب بودند. برخي بيماران اشكال غيرطبيعي ليشمانيوز جلدي داشتند، به‌طوري‌كه شش نفر از آن‌ها ليشمانياي جلدي لوپوييد و پنج نفر ليشمانياي جلدي اسپورتريكوئيد داشتند.نتيجه‌گيري: مردان و افرادي كه در ميانسالي بودند، بيشتر در معرض عفونت قرار داشتند بنابراين، پيشنهاد مي‌شود كه به‌طور خاص در برنامه‌هاي پيشگيرانه مورد توجه قرار گيرند. علاوه‌براين، ارزيابي يافته‌هاي هيستوپاتولوژيك ليشمانيوز جلدي، شامل ليشمانياي جلدي لوپوييد و ليشمانياي جلدي اسپورتريكوئيد، مي‌تواند انواع ليشمانيا را از ساير بيماري‌هاي جلدي متمايز كنند.