بررسي اپيدميولوژي و درمان آنژيوكراتوم در بيماران ايراني: مطالعه‌اي ده ساله

زمينه و هدف: آنژيوكراتوم‌ها ازجمله ضايعات عروقي نادر هستند كه اغلب به شكل ماكول يا پاپول‌هاي كوچك و قرمز تا بنفش روي پوست ظاهر مي‌شوند. اين ضايعات معمولاً خوش‌خيم، ممكن است با تغييراتي در ضخامت و رنگ همراه باشند؛ اما برخي انواع آن‌ها مي‌توانند به‌عنوان نشانه‌هايي از بيماري‌هاي متابوليك جدي ظاهر شوند. اين مطالعه با هدف تحليل ويژگي‌هاي دموگرافيك و كلينيكي آنژيوكراتوم در بيماران ايراني، در مركز تخصصي پوست بيمارستان رازي تهران طراحي شده است.روش اجرا: اين مطالعه گذشته‌نگر توصيفي، بر روي ۱۹۹ بيمار مبتلا به آنژيوكراتوم بين سال‌هاي 1392 تا 1402 در بيمارستان رازي تهران انجام شد. اطلاعات دموگرافيك، محل و اندازه ضايعات، سابقه خانوادگي و روش‌هاي درماني بيماران از پرونده‌هاي پزشكي استخراج و با استفاده از نرم‌افزار SPSS تحليل شد. براي سنجش ارتباط بين متغيرها، از آزمون‌هاي آماري پارامتريك و ناپارامتريك استفاده گرديد و سطح معناداري 0.05 درنظر گرفته شد.يافته‌ها: ميانگين سني بيماران 24.75 سال بود و بيشترين شيوع بيماري در دهه دوم و سوم زندگي مشاهده شد. 51.3% بيماران مرد و 48.7% زن بودند. بيشترين ضايعات در اندام تحتاني (40.7%) و ناحيه ژنيتاليا (18.6%) مشاهده شد. روش‌هاي درماني مختلفي ازجمله كرايوتراپي (68.14%)، ليزر (27.14%) و الكترودسيكاسيون (4.44%) به‌كار گرفته شد و كرايوتراپي بالاترين اثربخشي را داشت.نتيجه‌گيري: اين مطالعه اطلاعات ارزشمندي درخصوص شيوع، ويژگي‌هاي باليني و روش‌هاي درماني مناسب براي آنژيوكراتوم در بيماران ايراني فراهم كرد. براي بررسي كامل‌تر اين ضايعات، مطالعات گسترده‌تر و پيگيري طولاني‌مدت در مراكز درماني مختلف توصيه مي‌شود تا ميزان اثربخشي درمان‌ها و عوارض احتمالي آن‌ها مشخص گردد.