توسعه يك مدل تحليلي به‌منظور بررسي رفتار جرياني تزريق پليمر در مخازن نفت سنگين: بررسي اثر شوري و ناهمگني در مقياس مخزن

يكي از چالش‌هاي پيشرو در توسعه ميادين نفت سنگين از طريق روش‌هاي تزريق آب پايه، توليد زودهنگام آب تزريقي و عدم توليد مناسب نفت است. اين رخداد مي‌تواند در نتيجه شرايط نامطلوب تحرك‌پذيري باشد كه ناهمگني مخزن نيز آن را تشديد مي‌نمايد. در چنين شرايطي به‌كارگيري روش‌هاي مبتني بر تزريق پليمر مي‌تواند پتانسيل مطلوبي را براي ارتقاء روش‌هاي تزريق آب‌پايه فراهم كند. در اين مطالعه يك مدل تحليلي براي پيش‌بيني سريع رفتار جرياني تزريق محلول پليمر در شرايط يك مخزن نفت سنگين در مقياس مغزه (ريز) و مخزن توسعه داده شده است. جهت دست‌يابي به اين هدف، ابتدا يك مدل تحليلي بر مبناي تئوري باكلي-لورت در مقياس مغزه به‌منظور طراحي سيلاب‌زني پليمر و بررسي تأثير مكانيسم‌هاي حاكم بر افزايش بازيافت نفت ارائه شد. سپس در مقياس مخزن، اثر ناهمگني در قالب پارامتر كوال، و اثر شوري (شوري آب دريا و شرايط رقيق‌شده آن) بر عملكرد روش تزريق پليمر در نظر گرفته شد. طبق نتايج در مقياس مغزه، تزريق پليمر منجر به افزايش 7% بازيافت نفت نسبت به تزريق آب دريا شد. در شرايط مخزن ناهمگن، اين عملكرد مثبت چشم‌گيرتر بوده و منجر به 12% توليد نفت اضافي نسبت به آب دريا گرديد. درخصوص تأثير شوري، نتايج حاصله بيانگر هم‌افزايي روش تزريق آب‌كم‌شور-پليمر بود و در شرايط مغزه و مخزن، به‌ترتيب 10 و 4% توليد نفت بيشتر از تزريق پليمر را به‌دنبال داشت. مدل تحليلي توسعه داده شده ابزار مناسبي براي طراحي فرآيند تزريق پليمر در شرايط مختلف از شوري و ناهمگني مي‌باشد كه مي‌تواند به منظور تسهيل در تصميم‌گيري‌هاي تكنيكي و اقتصادي در مقياس مخزن مورد استفاده قرار گيرد.