اندازه‌گيري آزمايشگاهي تراوايي نسبي گاز و ميعانات براساس شرايط يكي از ميادين گازي ايران- روش شبه پايا

در مخازن گاز ميعاني هنگامي‌كه فشار ته‌چاهي كمتر از فشار نقطه شبنم سيال باشد، نواحي اطراف چاه به‌وسيله تعامل بين نيرو‌هاي ويسكوز، مويينه و اينرسي كنترل مي‌شود. تأثير اين نيرو‌ها بر تراوايي نسبي گاز و ميعانات، اندازه‌گيري دقيق تراوايي نسبي گاز و ميعانات را به كاري چالش برانگيز تبديل كرده است. دو اثر منحصر به فرد و پيچيده‌اي كه جريان گاز و ميعانات در نواحي نزديك چاه را تحت تأثير قرار مي‌دهند عبارتند از 1) اثر اينرسي: كاهش تراوايي نسبي گاز و ميعانات با افزايش سرعت و 2) پديده جفت‌شدگي مثبت: افزايش تراوايي نسبي گاز با افزايش سرعت يا كاهش كشش سطحي. در اين پژوهش، نتايج اندازه‌گيري داده‌هاي تراوايي نسبي گاز و ميعانات، برروي مغزه كربناته مخزني با تراوايي mD 19.2 و تخلخل 21%، با استفاده از سيال گاز ميعاني مشابه سيال يكي از ميادين گازي ايران، ارائه شده است. آزمايش‌هاي سيلاب‌زني مغزه به‌روش شبه پايا، در سه كشش سطحي مختلف (13.05، 9.5 و mNm-1 2.7) و سه سرعت متفاوت (30،60 و m/day 90) انجام شده، و تراوايي نسبي گاز و ميعانات در شرايطي مشابه نواحي اطراف چاه اندازه‌گيري شده-است. اثر پديده‌هاي اينرسي و جفت‌شدگي مثبت، به‌وسيله انجام آزمايش‌ها در مقادير مختلف سرعت و كشش سطحي به‌خوبي نشان داده شده است. نتايج نشان دادند كه در مقادير بالاي كشش سطحي (13.05 و mNm-1 9.5)، تراوايي نسبي گاز با افزايش سرعت، به‌ترتيب حدود 40% و 31% كاهش پيدا مي‌كند. درحالي‌كه، در مقادير كم كشش سطحي (mNm-1 2.7)، ميزان كاهش تراوايي نسبي گاز و ميعانات با افزايش سرعت، بسيار كاهش يافته و به 4% مي‌رسد. بنابراين نتايج اين پژوهش حاكي از اين است كه براساس شرايط يكي از ميادين گازي ايران، كشش سطحي آستانه برابر mNm-1 2.7 بوده و در مقادير بالاتر از اين مقدار، به‌دليل غالب بودن اثر اينرسي، افزايش سرعت جريان گاز سبب بهبود توليد گاز نخواهد شد. نتايج اين پژوهش، در نواحي نزديك چاه‌هاي توليدي جايي كه تراوايي گاز و ميعانات وابسته به‌سرعت قابل استناد است.