تأثير غلظت و اندازه قطرات نفت همراه آب در كاهش تزريق‌پذيري در فرآيند بازتزريق آب توليدي

آب توليدي همراه نفت از بزرگ‌ترين جريان‌هاي فاضلاب صنايع به‌شمار مي‌رود. از جمله روش‌هاي مديريت اين آب، تزريق مجدد آن به مخازن نفتي به‌منظور فشارافزايي است؛ از طرفي به‌دليل حضور آلاينده‌هاي مختلف در اين آب، احتمال انواع آسيب‌ سازندي وجود دارد. در اين ميان حضور قطرات نفت همراه آب، سبب گرفتگي محيط متخلخل، كاهش تزريق‌پذيري و افزايش فشار تزريق مي‌گردد. در اين پژوهش، آب توليدي سنتزي شامل قطرات نفت امولسيون شده در آب آماده شد و از طريق بررسي‌هاي ميكروسكوپي و انجام آزمايش‌هاي ميكرومدل، تأثير ميزان غلظت نفت بر اندازه قطرات امولسيون و همچنين ميزان كاهش تخلخل بررسي گرديد. آزمايش‌هاي ميكروسكوپي با غلظت نفت و شوري در محدوده به‌ترتيب 30 تا 100 قطره و ppm 4 تا ppm 32و آزمايش‌هاي ميكرومدل با غلظت نفت 70 و 150 قطره تا تزريق PV 35 انجام شد. نتايج مشاهدات ميكروسكوپي نشان داد، افزايش غلظت نفت سبب افزايش ميزان اندازه قطرات نفت شده بطوريكه افزايش غلظت نفت از 30 به 100 قطره، موجب افزايش ميانگين اندازه قطره از µm 56 /1 به µm 1.98 مي‌گردد. در آزمايش‌هاي ميكرومدل با محاسبه تخلخل اشغال شده ناشي از قطرات نفت محبوس، مشخص گرديد با افزايش دو فاكتور ميزان حجم تزريق و غلظت نفت، نسبت تخلخل اشغال شده نهايي به تخلخل اوليه كاهش مي‌يابد. به‌عنوان نمونه براي امولسيون نفت در آب با غلظت 150 قطره نفت، در حجم تزريق PV 7 و PV 35 اين نسبت از 0.875 به 0.642 در حجم تزريق مي‌رسد. همچنين با تزريق PV 35 آب توليدي سنتزي با دو غلظت‌70 و 150 قطره نفت، نسبت كاهش تخلخل از 0.914 به 0.642 رسيد كه مويد تشديد آسيب سازند باشد. يافته‌هاي اين تحقيق، به‌صورت كمي، اهميت حذف آلاينده قطرات نفت همراه با آب توليدي (قبل از تزريق شان به چاه‌ها) را در جهت جلوگيري از كاهش تزريق‌پذيري نشان مي‌دهد.