بررسي مديريت آبياري دو حالت بهينه و سنتي توزيع و تخصيص آب آبياري (مطالعه موردي: شبكه‌هاي آبياري و زهكشي مارون)

هدف اين تحقيق تهيه مدل بهينه سازي تخصيص آب آبياري و الگوي كشت در شرايط عدم قطعيت با تاكيد بر بررسي شاخص هاي كارايي مصرف آب و عرضه نسبي آب و مقايسه با مديريت سنتي در شبكه آبياري مارون مي‌باشد. داده‌هاي هيدرومتري از ايستگاه شبكه مارون و داده‌هاي هواشناسي از ايستگاه ايدنك بهبهان براي سالهاي 85 الي 95 تهيه گرديد. بدين منظور مدلي با هدف ماكزيمم كردن كل سود ناخالص شبكه‌هاي آبياري و زهكشي مارون توسعه داده شده است. اين مدل قادر است توزيع بهينه آب بين شبكه ها، محصولات و مراحل مختلف رشد، ميزان كمبود آب، مازاد آب تخصيص داده شده، و مقدار سود ناخالص سيستم در طي چهار فصل رشد تحت سه سناريو خشكسالي، نرمال و ترسالي با استفاده از روش برنامه ريزي تصادفي چند مرحله اي درشرايط عدم قطعيت را تعيين نمايد. نتايج نشان دهنده مصرف بهينه‌تر آب با توجه به افزايش سطح كشت بين (26-2) درصد و به تبع آن افزايش سود بين (92-25) درصد و همچنين افزايش شاخص كارايي مصرف آب در مدل توسعه يافته نسبت به مديريت سنتي مي باشد.در مديريت سنتي، ميزان شاخص عرضه نسبي آب آبياري نزديك به يك مي باشد.در مدل بهينه سازي اختلاف بين عرضه و تخصيص آبياري به علت برآورد نياز آبي واقعي گياه، سطح كشت بهينه و ذخيره سازي آب نسبت به مديريت سنتي زيادتر مي‌گردد.(در اكثر حالات كمتر از يك مي باشد).