تبيين تاثير بانكداري اجتماعي بر توسعه پايدار روستايي/عشايري با ميانجي‌گري سرمايه اجتماعي

شناخت تاثير پرداخت تسهيلات بانكي با رويكرد بانكداري اجتماعي بر توسعه پايدار روستايي و عشايري با ميانجي گري سرمايه اجتماعي همسو با رويكردهاي نظري سرمايه اجتماعي(بورديو)، توسعه پايدار (آمارتياسن)، بانكداري اجتماعي(بنديكتر) و توسعه پايدار اجتماعي(مكنزي) هدف اين مطالعه بود. روش كمي و ابزار پرسشنامه محقق ساخته بود كه آلفاي كرونباخ كل بالاي 0.70، توسعه پايدار 0.87، براي سرمايه اجتماعي 84 /0و براي بانكداري اجتماعي 93 /0 بوده است. جامعه‌ آماري، دريافت كنندگان تسهيلات بانك توسعه تعاون بود كه با نمونه‌گيري خوشه‌اي چند مرحله‌اي پنج استان انتخاب و از استان‌هاي منتخب، دريافت كنندگان تسهيلات بعنوان نمونه مورد مطالعه قرار گرفت. براي تحليل داده‌ها از مدل سازي معادلات ساختاري استفاده شد. نتايج پژوهش نشان داد سرمايه اجتماعي بيشترين نقش را در تبيين فرايند توسعه پايدار داشته و نقش بانكداري اجتماعي در فرآيند توسعه پايدار عشايري(71 درصد)، پررنگ‌تر ازفرايند توسعه پايدار روستايي(34 درصد) بوده است. محيط‌زيست مولفه‌ تأثيرگذار بر فرآيند توسعه پايدار بوده كه بعد از آن مولفه‌هاي سود و در نهايت مردم قرار داشته‌‌اند. همچنين سرمايه اجتماعي(40 درصد) در تحقق بانكداري اجتماعي تاثيرگذار بوده است. بنابراين، مي‌توان نتيجه‌گيري نمود براي اهتمام به توسعه پايدار روستايي و عشايري با مولفه‌هاي پايداري اقتصادي، پايداري محيطي و پايداري اجتماعي، توجه به مولفه‌هاي سه‌گانه بانكداري اجتماعي، يعني؛ سود، مردم و محيط زيست و مولفه‌هاي پنج‌گانه سرمايه اجتماعي، يعني؛ آگاهي اجتماعي، مشاركت اجتماعي، شبكه اجتماعي، انسجام اجتماعي و اعتماد اجتماعي حايز اهميت است.