مدل يابي كاهش ريسك طلاق بر اساس صميميت زناشويي، مثلث سازي و دلبستگي با نقش ميانجي پيوستگي و انطباق ‌پذيري در افراد متاهل با سابقه 2 تا 5 سال

اين پژوهش با هدف بررسي مدل يابي كاهش ريسك طلاق بر اساس صميميت زناشويي، مثلث سازي و دلبستگي با نقش ميانجي پيوستگي و انطباق در افراد متاهل بود. روش پژوهش همبستگي و از نوع تحليل مسير بود. جامعه آماري اين پژوهش را كليه افراد متاهل شهر نكا بود و دامنه سني بين آزمودني ها از 22 تا 40 است. نمونه آماري پژوهش حاضر 186 نفر به روش نمونه گيري غير تصادفي در دسترس بر اساس فرمول (Klein, 1998) انتخاب شدند. ملاك ورود به پژوهش افراد متاهل با سابقه 2 تا 5 سال و دامنه سني بين 22 تا 40 سال بود. براي سنجش كاهش ريسك طلاق، صميميت زناشويي، مثلث سازي، دلبستگي، پيوستگي و انطباق پذيري به ترتيب از پرسشنامه شاخص بي ثباتي ازدواج (Johansson Booth, 1987)، پرسشنامه صميميت زناشويي (1983 Walker Thompson,)، پرسشنامه مثلث سازي Yousefi Bahrami, 1391))، پرسشنامه ي دلبستگي (Collins Reid, 1990 )و پرسشنامه ي پيوستگي و انطباق پذيري (Elsonet at al., 1985) استفاده شد. نتايج تحليل داده ها نشان داد صميميت زناشويي، دلبستگي، انطباق پذيري و پيوستگي بر كاهش ريسك طلاق (بي ثباتي ازدواج) اثر منفي و مستقيمي دارد. همچنين به ترتيب 32 و 24 درصد از تاثير صميميت زناشويي و دلبستگي بر كاهش ريسك طلاق (بي ثباتي ازدواج) از طريق پيوستگي مي تواند تبيين گردد. به علاوه به ترتيب 58 و 32 درصد از تاثير مثلث سازي و دلبستگي بر كاهش ريسك طلاق (بي ثباتي ازدواج) از طريق انطباق پذيري مي تواند تبيين گردد.بنابراين مي توان گفت كه بين صميميت، دلبستگي و كاهش ريسك طلاق با در نظر گرفتن نقش ميانجي پيوستگي رابطه وجود دارد. همچنين بين مثلث سازي و دلبستگي بر كاهش ريسك طلاق با در نظر گرفتن نقش ميانجي انطباق پذيري رابطه وجود دارد