ارزيابي و مقايسه كيفيت منابع آبي چشمه و چاه از نظر قابليت شرب و آبياري (مطالعه موردي: شرق دشت گرگان)

پژوهش حاضر به‌منظور ارزيابي و مقايسه كيفيت منابع آب زيرزميني (چشمه و چاه) بخش شرقي دشت گرگان از نظر قابليت شرب و آبياري در يك دوره 10 ساله انجام شد. در اين تحقيق از نتايج آناليز شيميايي 14 چاه و 8 چشمه استفاده ‌شد. از شاخص كيفيت آب (WQI)، دياگرام شولر و برخي معيارها و استاندارها براي ارزيابي كيفي منابع آب شرب استفاده ‌شد. در بخش آبياري از هدايت الكتريكي، نسبت خوردگي، نسبت منيزيم، نسبت جذب سديم، درصد سديم محلول، نسبت نفوذپذيري و نسبت كلي استفاده شد. سپس پهنه‌بندي برخي از پارامترها و شاخص‌هاي موثر در هر بخش در محيط GIS و با استفاده از روش IDW انجام شد. براساس ميزان شاخصWQI ، كيفيت تمامي چشمه‌ها و چاه‌هاي حاشيه ارتفاعات در رده عالي قرار مي‌گيرد اما با دور شدن از دشت كيفيت برخي از چاه‌ها از خوب تا ضعيف‌ متغير است. براساس غلظت برخي از پارامترهاي هيدروشيميايي، استانداردها و دياگرام شولر به جز يك چاه مابقي منابع آب مورد مطالعه از كيفيت مناسبي براي شرب برخوردار هستند. در بخش آبياري، براساس دياگرام ويلكوكس، نسبت جذب سديم، خطر شوري، شاخص كربنات سديم باقي‌مانده و نسبت كلي، آب چاه‌هاي غرب منطقه مي‌بايست با احتياط استفاده شود. به‌طوركلي كيفيت آب چشمه‌ها در هر دو بخش شرب و آبياري به‌مراتب بهتر از آب چاه‌ها مي‌باشد.