بررسي تاثير نوع روش آبياري بر عملكرد پياز تحت تنش خشكي

آب مهمترين عامل محدودكننده كشاورزي در كشور است. بنابراين استفاده بهينه از منابع آب موجود و مديريت آن‌ها با توجه به علم روز، امري بسيار حياتي است. به اين منظور اثر دو روش‌ آبياري (آبياري كرتي و آبياري تيپ) و سه سطح آبياري (50، 75 و 100 درصد نياز آبي گياه) بر عملكرد گياه پياز خوراكي در منطقه شهر آيسك كه داراي آب و هواي نسبتاٌ گرم و خشك است، مورد بررسي قرار گرفت. اين تحقيق به‌صورت فاكتوريل در قالب طرح بلوك‌هاي كامل تصادفي با چهار تكرار در دو سال زراعي 99 1397 انجام شد. نتايج نشان داد، عملكرد پياز تحت تأثير سطوح مختلف آبياري، بيشترين تأثير در عملكرد مربوط به تيمار 100% نياز آبي با ميانگين 44.9 تن در هكتار و كمترين آن با ميانگين 9.95 تن در هكتار مربوط به تيمار 50% نياز آبي است. همچنين در صفت كارآيي مصرف آب پياز مشخص شد روش آبياري تيپ با ميانگين 4.69 كيلوگرم در مترمكعب آب به ميزان 45.4 درصد بيشتر از روش كرتي با ميانگين 2.56 كيلوگرم در مترمكعب آب است. همچنين تأثير سطوح مختلف آبياري در كارآيي مصرف آب در 100% نياز آبي با ميانگين 4.64 كيلوگرم در مترمكعب آب تفاوت چنداني با تيمار 75% نياز آبي با ميانگين 4.17 كيلوگرم در مترمكعب آب مشاهده نشد. در نتيجه آبياري تيپ با سطح تنش 75% نياز آبي گياه به ترتيب مناسب‌ترين روش و سطح آب آبياري براي گياه پياز در اين منطقه است.