تاثير نكات اصلاحي نقشه عامل فرسايش‌پذيري بر برآورد فرسايش خاك در مدل G2

حفاظت خاك نيازمند يك مدل و چهارچوب مناسب در ارزيابي فرسايش خاك و رسوب توليدي براساس سناريوهاي كاربري اراضي است. از اين رو پژوهش حاضر با هدف بررسي حساسيت‌هاي مدل G2 نسبت به عامل فرسايش‌پذيري خاك در حوزه آبخيز معرف كسيليان در بازه زماني 2021 2001 انجام شد. نكاتي همچون استفاده از داده‌هاي پايگاه جهاني خاك و مقايسه با داده‌هاي نمونه‌برداري خاك، حذف فرسايش‌پذيري خاك در مناطق صخره‌اي و حذف داده‌هاي پرت ايجاد شده حاصل از خطاي سيستماتيك در پژوهش حاضر لحاظ شد. نتايج نشان داد كه به‌طور كيفي شدت فرسايش خاك برآوردي براساس هر يك از نكات مذكور، تماماً در طبقه كمينه قرار داشت. نتايج اوليه شدت فرسايش خاك حاصل از داده‌هاي پايگاه جهاني خاك و روش IDW به ترتيب 4.31 و 4.33 تن در هكتار در سال بود كه بر اساس آزمون t مستقل، اختلاف معني‌داري با هم نداشتند. اما اثر ساير تغييرات شامل حذف فرسايش‌پذيري خاك در مناطق صخره‌اي و حذف داده‌هاي پرت بر تغيير مقادير برآوردي فرسايش خاك با استفاده از آزمون‌هاي تحليل واريانس يكطرفه و دانكن معني‌دار (P 0.01) بود. شدت متوسط فرسايش خاك برآوردي حوزه آبخيز پس از رعايت نكات ذكر شده بيش از 65 درصد نسبت به نتايج اوليه كاهش يافت و به داده‌هاي كرت‌هاي فرسايش نزديك‌تر شد. بر همين اساس مي‌توان جمع‌بندي نمود كه در كاربست مدل‌هاي فرسايش خاك، دقت و حساسيت ويژه در نحوه اجرا و رعايت نكاتي ضروري در خصوص نقشه عامل فرسايش‌پذيري خاك به‌منظور دست‌يابي به نتايج مناسب ضروري است.