ارزيابي شيوه‌هاي كاهش تبخير در سطوح آزمايشگاهي از طريق روش‌هاي فيزيكي توپهاي شناور دو و شش روزنه (مطالعه موردي خرم آباد)

تبخير از جمله مهم ترين تلفات محسوس از سطوح آبي به ويژه مناطق بياباني است. از آن جايي كه مقدار زيادي آب موجود با ذخيره در مخازن تامين مي شود، تلفات آب به صورت تبخير از سطح اين مخازن  يكي از منابع اتلاف آب مي باشد. تاكنون راهكارهاي مختلفي براي كاهش ميزان تبخير ارائه شده است. در پژوهش حاضر كه با هدف كاهش ميزان تبخير از تشتك هاي تبخير كلاس A انجام گرفت، سعي شده تا براي اولين بار كارايي سه نوع توپ به عنوان پوشش كاهنده تبخير بررسي گردد. توپ هاي مورد استفاده شامل سه نوع توپ دو روزنه و شش روزنه و بدون روزنه با قطر 7 سانتي متر از جنس پروپيلن مورد استفاده قرار گرفت. به منظور بررسي عملكرد اين پوشش ها در كاهش تبخير تشتك هاي كلاس A به مدت 2 ماه از 6.1/1400 تا 7.30/1400 بررسي شدند.  بر اساس آزمون مقايسه ميانگين توكي و دانكن، سه نمونه توپ به لحاظ تغييرات ميزان تبخير و دما با شاهد اختلاف معناداري در سطح 5 درصد داشتند. نتايج به دست آمده نشان داد توپ هاي بدون روزنه با كارايي 70.6 درصد بيشترين سهم را در كاهش تبخير داشتند در حالي كه توپ هاي دو روزنه و شش روزنه با كارايي  45و30 درصد در اولويت هاي بعدي قرار گرفتند. در نهايت توپ هاي بدون روزنه به دليل زبري مناسب و بيشتر در سطح و ثابت ماندن درصد فضاهاي خالي در طول زمان، به عنوان بهترين پوشش كاهنده تبخير در پژوهش حاضر شناسايي گرديدند.