حذف نيترات، آمونيوم و فسفات با استفاده از كربن فعال

چندين روش فيزيكي، شيميايي و بيولوژيكي براي خارج‌سازي نيترات از آب به كار مي‌رود كه ممكن است گران‌قيمت باشند و به توليد مواد اضافي و زباله‌هاي سمي منجر شود و در مقياس وسيع محدوديت كاربرد داشته باشند. در اين تحقيق توانايي كربن فعال به منزله جاذب براي خارج سازي نيترات، آمونيوم و فسفات از آب ارزيابي شد. براي اين منظور اثر زمان تماس، غلظت اوليه و pH در جذب نيترات، آمونيوم و فسفات بر كربن فعال بررسي شد. خصوصيات سطحي جاذب‌ مورد مطالعه به‌وسيله طيف سنجي و ميكروسكوپ الكتروني و سطح ويژه آن‌ها با روش متيلن بلو مشخص شد. از مدل‌هاي سنيتيكي مرتبه اول و مرتبه دوم براي توصيف داده‌هاي سنيتيكي و همچنين مدل‌هاي لانگموير و فروندليچ براي توصيف داده‌هاي هم‌دماي جذب استفاده شد. نتايج اين تحقيق نشان داد ميزان جذب نيترات، آمونيوم و فسفات با گذشت زمان افزايش يافت و به ترتيب بعد از 60 و 120 دقيقه به حداكثر ميزان خود رسيد. حداكثر جذب آمونيوم و نيترات كربن فعال در pH=2 و حداكثر جذب فسفات در pH=8 بود. با افزايش غلظت اوليه نيترات، راندمان حذف افزايش يافت و بيشترين راندمان حذف نيترات در غلظت 100 ميلي‌گرم بر ليتر برابر با88.86 درصد و بيشترين راندمان حذف آمونيوم در غلظت 5 ميلي‌گرم بر ليتر 92 درصد و بيشترين راندمان حذف فسفات در غلظت 7 ميلي‌گرم بر ليتر 77 درصد بود. با توجه به نتايج بدست آمده، كربن فعال مورد مطالعه داراي قابليت بالايي در حذف آلاينده هاي نيترات، آمونيوم و فسفات بود.