بررسي رابطه بين اندازه استخوان بيني جنين در سونوگرافي سه ماهه اول و دوم بارداري با وقوع سندرم داون

مقدمه: طول استخوان بيني جهت تشخيص ناهنجاري هاي كروموزومي براي هر نژاد قومي متفاوت مي باشد. مطالعه حاضر با هدف بررسي احتمال وقوع داون در موارد عدم رؤيت استخوان بيني جنين (NB) در سونوگرافي سه ماهه اول و هيپوپلازي استخوان بيني جنين در سه ماهه دوم بارداري انجام شد.روش‌كار: اين مطالعه مقطعي بين سال‌هاي 99-1395 بر روي 265 خانم باردار مراجعه كننده به كلينيك پريناتولوژي دانشگاه علوم پزشكي سبزوار انجام شد. عدم رؤيت قطعي استخوان بيني جنين در سونوگرافي سه ماهه اول و يا هيپوپلازي استخوان بيني جنين (كوتاه‌تر از 5 ميلي‌متر يا زير صدك 5) در سونوگرافي سه ماهه دوم بارداري، معيار ورود به مطالعه بود. اطلاعات اين افراد از پرونده استخراج و در چك‌ليست وارد شد. تجزيه و تحليل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار Stata (نسخه 16) و آزمون كاي دو، پيرسون و تست دقيق فيشر انجام شد. ميزان p كمتر از 0.05 معني‌دار در نظر گرفته شد.يافته ها: در سونوگرافي سه ماهه اول 83 نفر (31.3%) عدم رؤيت استخوان بيني گزارش شد كه 59 نفر (71.1%) داراي ژنتيك طبيعي، 16 مورد (19.3%) سندرم داون و بقيه موارد ساير ناهنجاري ها را داشتند. 182 نفر (68.7%) داراي هيپوپلازي استخوان بيني در سه ماهه دوم بودند. از اين تعداد، 178 نفر (97.8%) از نظر كاريوتايپ طبيعي بودند و 4 نفر (2%) ناهنجاري هاي ژنتيك شامل سندرم داون، ادوارد، كلاين فيلتر و ساير ناهنجاري هاي كروموزومي را داشتند. بين وضعيت استخوان بيني جنين در سونوگرافي سه ماهه اول و ناهنجاري هاي ژنتيك ارتباط معناداري وجود داشت (0.001 p). ارتباط بين هيپوپلازي استخوان بيني جنين در سونوگرافي سه ماهه دوم و نتايج ژنتيك از نظر آماري معنادار نبود (0.10=p).نتيجه گيري: عدم رؤيت استخوان بيني در سونوگرافي سه ماهه اول بارداري، شاخص مهمي در تشخيص ناهنجاري هاي ژنتيك مي باشد، اما در بررسي هاي سه ماهه دوم نمي‌توان فقط به NB كمتر از 5 به‌تنهايي اكتفا نمود.