تحليل فضايي ميزان برخورداري جامعه محلي از شاخص‌هاي اقتصادي موثر بر تاب‌آوري در برابر مخاطرات محيطي (مطالعه موردي: روستاهاي منطقه سيستان)

وقوع حوادث طبيعي مانند سيلاب و زلزله در عرصه هاي جغرافيايي، به ويژه مناطق روستايي تاثيرات مخربي برجاي مي گذارد. به طوري كه اين گونه حوادث اغلب با تخريب منابع اقتصادي و امكانات رفاهي و زيستي، سلامت ساكنان را به خطر مي اندازند و هميشه خطر جدي براي توسعه مناطق روستايي به شمار مي‌روند. در اين راستا هدف پژوهش حاضر تحليل فضايي ميزان برخورداري جامعه محلي از عوامل اقتصادي موثر بر تاب‌آوري در برابر مخاطرات محيطي در روستاهاي منطقه سيستان مي‌باشد. اين تحقيق به روش توصيفي- تحليلي انجام شده است، جامعه آماري تحقيق حاضر شامل تمامي سرپرستان خانوراهاي 373 روستاي بالاي 50 خانوار در منطقه سيستان بود كه با استفاده از فرمول كوكران تعداد 189 نفر از سرپرستان خانوارها به روش تصادفي طبقه‌اي به عنوان نمونه انتخاب گرديد. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از نرم افزارهاي SPSS و WASPAS و Arc GIS استفاده شده است. نتايج حاصل از آزمون رگرسيون در خصوص تأثير عوامل اقتصادي بر تاب‌آوري اجتماعات روستايي در منطقه سيستان حاكي از آن است كه ميزان همبستگي چندگانه بين عوامل اقتصادي و تاب‌آوري برابر با ضريب تعيين (R2=0.003) مي‌باشد كه نشان مي‌دهد عوامل اقتصادي هيچ تأثيري برتاب‌آوري روستاييان در منطقه سيستان ندارد. همچنين نتايج حاصل از تكنيك رتبه‌بندي WASPAS مويد آن است كه، روستائيان واقع در شهرستان‌هاي نيمروز و هيرمند داراي بيشترين ميزان تاب‌آوري اقتصادي در برابر مخاطره طبيعي و روستائيان واقع در شهرستان هامون داراي كمترين ميزان تاب‌آوري اقتصادي در برابر مخاطرات طبيعي مي‌باشند. در نهايت مي توان گفت كه با افزايش ميزان تاب آور كردن جوامع روستايي در مقابله با خطرات طبيعي و دادن آگاهي هاي لازم به روستاييان در اين زمينه مي توان پايداري نقاط روستايي را فراهم نمود