ارزيابي تاب‌آوري سكونتگاه‌هاي روستايي در برابر سيلاب (مطالعه موردي: روستاي زشك مشهد)

مخاطرات طبيعي همچون سيل از خسارت بار ترين پديده ها محسوب مي شوند كه نيازمند توجه بيشتري هستند. روستا هاي در معرض خطر سيل  همچون زشك بايد پايداري بيشتري داشته باشند تا بتوانند خطرات و خسارات احتمالي سيل را به حداقل ممكن برسانند. يكي از مهم ترين راهبرد هايي كه امروزه براي كاهش خسارات سيل در نظر گرفته مي شود بحث تاب آوري جوامع مي باشد كه در اين تحقيق مورد بررسي قرار گرفته است. روش تحقيق حاضر توصيفي تحليلي “پيمايشي” است و جامعه آماري 728 خانوار ساكن روستا زشك مي باشند. حجم نمونه با توجه به تعداد 728 خانوار جمعيت روستا هاي زشك، با استفاده از فرمول كوكران حدود 102 نفر برآورد شد، و 102 پرسشنامه در قالب طيف 5 گزينه اي ليكرت تهيه شد. در اين پرسشنامه تاب آوري كلي روستا مورد بررسي قرار گرفته است. تجزيه و تحليل داده ها با استفاده از نرم افزارهاي Excel  وSPSS  انجام شده، براي تعيين سطح نرمال بودن داده ها از آزمون هاي چولگي و كشيدگي و جهت پاسخ به فرضيه تحقيق از آزمون تي تك نمونه اي استفاده شده است. نتايج تحقيق نشان مي دهد كه وضعيت  تاب آوري روستاي زشك با توجه به نظر اكثريت ساكنين منطقه در حد متوسط است و در اين بين ابعاد زيرساختي، نهادي و سازماني، اقتصادي، با ميانگين اختلاف دارند و ميزان اين ابعاد كمتر از حد ميانگين است و در وضعيت نامطلوب قرار دارند. ميزان بعد تاب آوري اجتماعي بيشتر از حد ميانگين است و داراي وضعيت مطلوبي است.