بررسي وضعيت دسترسي خانوارهاي روستايي به غذا در دهستان شاوور

دسترسي به غذا يكي از مهم ‌ترين اجزاي امنيت غذايي است كه نقش مهمي در تحقق امنيت غذايي هر جامعه‌اي دارد. دسترسي به غذا داراي سه مؤلفه اصلي شامل دسترسي فيزيكي، اقتصادي و تداوم دسترسي است. مطالعه حاضر به بررسي وضعيت دسترسي خانوارهاي روستايي به غذا در دهستان شاوور پرداخته است. جامعه آماري تحقيق را كليه خانوارهاي روستايي اين دهستان تشكيل داد‌ه‌اند (2624(N=. حجم نمونه مورد مطالعه 300 خانوار تعيين شد كه بر اساس روش نمونه‌گيري طبقه‌اي با انتساب متناسب گزينش شد. ابزار گردآوري داده‌ها پرسشنامه محقق ساخته بود. براي سنجش سطح دسترسي به غذا در سطح جامعه مورد مطالعه، با الهام از روش تعيين شاخص فقر چند بعدي سازمان ملل، يك شاخص استاندارد طراحي شد كه قادر بود وضعيت دسترسي خانوارهاي روستايي به غذا را به صورت يك نمره استاندارد بين صفر تا يك ارزيابي نمايد. اين مسئله نوآوري روش‌شناسي تحقيق حاضر بود. يافته‌هاي حاصل از تحقيق نشان داد كه تنها 23 درصد از خانوارهاي روستايي دهستان شاوور از دسترسي مطلوب به غذا برخوردار هستند. در ميان مؤلفه‌هاي دسترسي به غذا مؤلفه دسترسي اقتصادي و تداوم دسترسي از وضعيت نامطلوب‌تري برخوردار است. ناتواني منابع و مراكز تأمين اقلام غذايي در سطح روستا، عدم خودتوليدي خانوارهاي روستايي به دليل غلبه فرهنگ مصرفي شهري و نوسانات شديد قيمت اقلام غذايي از مهم‌ترين علل كاهش سطح دسترسي به غذا هستند. بر همين اساس پيشنهاد مي‌گردد از طريق توسعه زيرساخت‌هاي اطلاعاتي، ارتباطي و حمل و نقل زمينه دسترسي بهتر و بيشتر جامعه روستايي به اقلام غذايي فراهم شده و همچنين با ترويج فرهنگ خود توليدي و پس‌انداز خانوارهاي روستايي زمينه بهبود تاب‌آوري آنها در مقابل نوسانات قيمت بيش از پيش فراهم گردد.