آسيب ‌شناسي شكايات در شركت‌هاي تعاوني روستايي‌ استان اردبيل با رويكرد توسعه‌ي پايدار روستايي

مطالعه‌ي حاضر با هدف آسيب ‌شناسي شكايات در شركت‌هاي تعاوني روستايي‌ و ارائه راهكارهاي كاهش آنها، در دو مرحله تحليل تِم و پيمايشي با رويكرد توسعه‌ي پايدار روستايي به صورت اكتشافي و توصيفي و در سال 1400 انجام گرفته است. جامعه آماري در مرحله اول 23 نفر از رؤساي ادارات، مديران، اعضاي هيأت مديره و بازرسان شركت‌هاي تعاوني روستايي استان اردبيل بوده كه به شيوه نمونه‌گيري ارجاع زنجيره‌اي (روش گلوله برفي)، انتخاب و در مرحله دوم نيز تعداد 200 نفر از كاركنان ادارات تعاون، كار و رفاه اجتماعي استان و اعضاي شركت‌هاي تعاوني روستايي كه به شيوه تصادفي طبقه‌اي انتخاب شدند. ابزار گردآوري اطّلاعات در مرحله اول، مصاحبه عميق و مرحله دوم، پرسشنامه محقق‌ساخته منتج از مرحله اول بود. براي تجزيه و تحليل اطلاعات در مرحله اول، از روش تحليل تِم و نرم‌افزار Atlas-ti در شش مرحله و در مرحله دوم از آزمون تحليل عاملي تأييدي مرتبه اول و مرتبه دوم و به كمك نرم‌افزار Amos استفاده شد. بر اساس يافته‌هاي پژوهش عامل نداشتن شفافيت مالي با ضريب مسير 0.744 بيشترين تأثير را در بروز شكايات در اين شركت‌ها داشته است. بعد از اين عامل، عامل ضعف در نظارت و كنترل با ضريب 0.714، عامل ضعف مديريتي با ضريب مسير 0.592، عامل ترجيح منافع فردي با ضريب مسير 0.568، عامل رقابت‌پذير نبودن با ضريب مسير 0.53، عامل بازنگري در قوانين با ضريب 0.521 و در نهايت عامل حدود و اختيارات با ضريب 0.312 به ترتيب به عنوان مهمترين و تأثيرگذارترين عوامل بروز شكايات در شركت‌هاي تعاوني روستايي شناسايي شدند. بر اين اساس پيشنهاد مي‌گردد تضاد منافع در اين شركت‌ها مورد توجه قرار گيرد. همچنين نظارت مستمر و بازرسي‌هاي لازم و رسيدگي به ترازنامه و حساب هاي عملكرد و سود و زيان، بودجه پيشنهادي و گزارشات هيات مديره به مجمع عمومي نيز مورد بررسي قرار گيرد.