بررسي فقهي نقض ممنوعيت تعرض به غيرنظاميان توسط رژيم بعث عراق در جنگ تحميلي

رژيم بعث صدام در جريان جنگ هشت ساله بارها به نحو مستقيم يا غيرمستقيم غيرنظاميان، اعم از كودكان و زنان و كهنسالان و ساير گروه هاي انساني غيرمرتبط با جنگ و جنگاوري را مورد تعرض، جرح و كشتار قرار داد. نسبت سنجي اين اقدامات با قواعد فقهي از آنجا اهميت مي يابد كه صدام و رژيم بعث جهت جلب حمايت ساير كشورهاي اسلامي و عربي در جنگ با ايران و مقابله با آمريكا و اسرائيل، تظاهر به التزام نسبت به احكام اسلام مي نمود. هدف از مقاله پيش رو آن است كه ميزان التزام رژيم بعث صدام به قواعد فقهي مربوط به جنگ را نشان دهد. روش تحقيق نيز بدين صورت خواهد بود كه با بررسي ادله و مستندات قرآني و روايي، مباني نظري ممنوعيت تعرض به غيرنظاميان و قواعد حاكم بر رفتار با غيرنظاميان در جنگ را بدست مي آورد و سپس مصاديقي از نقض اين قواعد توسط رژيم بعث در جنگ تحميلي عرضه خواهد كرد. مباني نظري ممنوعيت تعرض به غيرنظاميان در اين مقاله بر اساس ادله و مستندات مشترك در ميان مذاهب اسلامي و بدون ورود به انفرادات و اختلافات مذاهب بررسي مي گردد تا از منظر فقه همه مذاهب اسلامي قابل استفاده باشد. نتيجه حاصل از اين مقاله نشان خواهد داد كه رژيم بعث نه تنها التزامي به قواعد اسلامي مربوط به ممنوعيت جنگ با غيرنظاميان ندارد، بلكه در موارد بسياري با هدف تخليه ايران از نژاد ايراني و جايگزين كردن نژاد عراقي، عامدانه در تلاش براي كشتار وسيع تر غيرنظاميان در جنگ تحميلي مي باشد.