قطع‌نامه 598 از منظر فقه سياسي منطبق بر رويكردهاي سياستي امام خميني (ره)

تاريخ جنگ تحميلي عراق عليه ايران، شاهد قطع‌نامه‌هاي متعددي از سوي شوراي امنيت است كه به دليل ناديده گرفتن حقوق ملت ايران موافقت مسئولان نظام جمهوري اسلامي را كسب نكرد اما به جهت شرايط زماني و مفاد متفاوت قطع‌نامه 598، اين قطعنامه پذيرفته شد. دست‌يابي به علل پذيرش قطع‌نامه از سوي امام(ره) و فهم راهبردهاي سياسي ايشان در آن زمان مبتني بر شناخت الگوي سياست خارجي مورد نظر ايشان است؛ ازاين‌رو تبيين اصول و مباني سياست خارجي حضرت امام (ره) از منظر فقه سياسي اجتناب ناپذير مي‌نمايد. پژوهش حاضر كه به روش اسنادي-كتابخانه‌اي نگاشته شده و از نوع توصيفي-تحليلي به روش كيفي است، به بررسي اصول و قواعد ثابتي كه مبناي سياست خارجي امام (ره) در پذيرش قطعنامه بوده، پرداخته است؛ در اين راستا مي‌توان به مواردي چون تكليف گرايي و عمل به مقدورات، مصلحت اسلام و مسلمانان، گسترش نفوذ اسلام، نفي دخالت بيگانگان، تقدم اهم بر مهم، مشورت و رجوع به خبره و لزوم عمل به تعهد و پايبندي به قراردادهاي بين‌المللي اشاره كرد.