سير تطور فوايدنگاري؛ مطالعۀ موردي الفوائد الرجاليه در تراث شيعه

فوايدنگاري رجالي در محافل اماميه به ‌عنوان يك سبك نگارشي در ميان مناهج تأليفي كه بر بيشتر علوم سايه افكنده، از جايگاهي ممتاز و متفاوت برخوردار است. در پژوهش حاضر با به‌ كارگيري روش توصيفي افزون بر بيان چيستي و سابقۀ فايده/ فوايدنگاري و اشاره ‌اي گذرا به اسلوب ‌هاي تأليفي، به گونه ‌ها، كاربست و پيشينۀ ظهور فوايد رجالي كه نشان ‌دهندۀ كارايي داده ‌ها و يافته‌ هاي رجاليان است و به توسعۀ دانش رجال و تدوين اصول و قواعد آن ياري رسانده، پرداخته مي ‌شود. يادكرد آثار رجال‌ پژوهان در زمينۀ فوايدنگاري و توصيف و تحليل گزاره‌ ها، داده‌ ها و اطلاعات آثار يادشده با رويكرد بازشناختي، راهبرد نويسنده در مسير پژوهش است. از دستاوردهاي پژوهش حاضر مي‌توان به فراواني فوايدنويسي رجالي و تطور آن نسبت به ديگر سبك‌ هاي تأليفي در دانش‌هاي اسلامي و پيدايش آن در زماني پيش از مكتب حلّه اشاره كرد.