خلاقيت استعاري در داستان ‌هاي كوتاه زكريا تامر (مورد كاوي دو مجموعه داستان كوتاه صهيل الجواد الأبيض و دمشق الحرائق)

زبان ‏شناسان‏ شناختي منكر خلاقيت استعاري شاعران و نويسندگان نيستند. براساس نظريۀ «شعرشناسي شناختي» ليكاف و ترنر (1989) شاعران و نويسندگان در آثارشان اغلب از همان استعاره‏هاي مفهومي معمولي در زبان عادي و روزمره استفاده مي‏كنند و خلاقيت شاعرانه نتيجۀ به‌كارگيري و تغيير استادانۀ همين استعاره‏هاي مفهومي روزمره در اثر بهره‌گيري از چهار ابزار مفهومي: گسترش، پيچيده‏سازي، پرسش و تركيب است. هدف اصلي از اين پژوهش معرفي اين شگردها و بررسي قابليت كاربرد آن‌ها در تحليل شناختي پاره‏اي از استعاره‏هاي نو در دو مجموعه از داستان‏هاي كوتاه زكريا تامر (1931) نويسندۀ مشهور و معاصر سوري است. تحليل داده‏‏ها نشان مي‌دهد تامر در داستان‏هايش از همان استعاره‏هاي مفهومي روزمره استفاده كرده است. بنابراين، خلاقيت اين نويسنده مي‌تواند نتيجۀ بهره ‏گرفتن از ابزارهاي نامبرده در كاربرد استادانۀ استعاره‏هاي معمولي باشد. برپايۀ تحليل داده‏ها، تامر در آفرينش استعاره‏هاي بررسي‌شده، بيشتر از ابزار تركيب و كم‌تر از ابزار پرسش بهره برده و از ابزارهاي گسترش و پيچيده‌سازي به‌طور متوسط استفاده كرده است. نتايج به‌دست‌آمده همچنين نشان مي‏دهد تامر با بهره‌گيري هوشمندانه از استعاره علاوه بر ايجاد ظرافت و زيبايي در بيان، مفاهيم و  پيام داستان‏هايش را به خواننده انتقال مي‏دهد.