اثربخشي آموزش ميان‌ فرهنگي شعر معاصر فرانسه و فارسي بر استفاده از راهبردهاي عاطفي ـ اجتماعي و علاقه ‌مندي به محتواي ادبي

تقابل فرهنگ «خودي»  و «ديگري»  در اسناد آموزشي ، به ‌ويژه دروس ادبي مربوط به رشتۀ زبان فرانسه در دانشگاه‌هاي ايران، امري طبيعي است و نياز به رويكردي ميان‌فرهنگي كه بتواند دانشجويان را در فضايي بينافرهنگي، تعديل‌شده و به دور از شوك فرهنگي  قرار دهد، ايجاد كرده‌ است. با توجه به اينكه راهبردهاي عاطفي ـ اجتماعي ، با تكيه بر تفاوت‎هاي فردي، تلاش‎ دارند تا زبان‌آموزان را در فرايند يادگيري كمك و روند آموزش زبان را تسهيل كنند، هدف اين پژوهش، ارائۀ روشي كاربردي به‌منظور پيوند بيشتر ادبيات و آموزش زبان فرانسه از طريق فعال ‎كردن ظرفيت‎هاي حسّي ـ هيجاني و به‌‌كارگيري راهبردهاي عاطفي ـ اجتماعي نزد دانشجويان و علاقه‌مند كردن آنان به محتواي ادبي (شعر) است. همچنين، جامعۀ آماري تحقيق، شامل 110 نفر از دانشجويان زبان فرانسه در ترم آخر مقطع كارشناسي، در دو گرايش ادبيات و ترجمه در دانشگاه‌هاي مختلف ايران است كه به صورت تصادفي انتخاب شده‌اند. ازاين‌رو، با طراحي پرسش‌نامه‌اي محقق‌ساخته و در 20 سؤال 5 گزينه‌اي، ابتدا در قالب پيش‌آزمون، ميزان استفادۀ دانشجويان از راهبردهاي عاطفي ـ اجتماعي و علاقه‌مندي‌شان به شعر را سنجيديم. سپس، طي يك دورۀ آموزشي مجازي و تعامل‌محور (درمجموع به مدت 50 ساعت) به آموزش ميان‌فرهنگي پرداختيم. در ادامه نيز، از فراگيران، پس‌آزمون به عمل آمد. براساس نتايج آزمون تي (T test)، مي‌توان چنين استنباط كرد كه اختلاف معناداري بين ميانگين دانشجويان در پيش‌آزمون و پس‌آزمون در زمينۀ استفاده از راهبردهاي عاطفي ـ اجتماعي و علاقه‌مندي به محتواي ادبي (شعر)، ديده شده ‌است.