طراحي الگوي كارآموزي و كارورزي اثربخش در برنامه درسي دانشگاه ها از منظر اعضاي هئيت علمي

با توجه به اهميت و نقش دروس كارآموزي و كارورزي در توانمندساختن دانشجويان و دانش آموختگان، پژوهش حاضر با هدف طراحي الگوي كارآموزي و كارورزي اثربخش در برنامه درسي انجام شد. روش پژوهش، كيفي و مشاركت كنندگان شامل اعضاي هيئت علمي دانشگاه هاي تهران، شهيد باهنر كرمان، صنعتي اصفهان، شهيد صدوقي يزد، مازندران، وليعصر رفسنجان، فردوسي مشهد، صنعتي سيرجان و شيراز بودند كه حداقل يك بار درس كارآموزي و كارورزي را ارائه داده باشند. روايي و پايايي سوالات مصاحبه توسط متخصصان تاييد و، بعد از تحليل 30 مصاحبه،پژوهشگران با توجه به اصل اشباع نظري مي توانستند به همين تعداد مصاحبه اكتفا كنند، اما از آنجا كه تنوع رشته هاي تحصيلي و دانشگاه ها زياد بود اين حجم تا 80 نفر ادامه يافت. با تحليل مصاحبه ها، وضعيت موجود اجراي اين دروس نشان داد كه، از نظر اعضاي هيئت علمي، كارآموزي و كارورزي به‌طور اثربخش اجرا نمي‌شوند و 8 مؤلفه زمان، مسائل فردي، ساختار و تشكيلات سازماني، عدم تخصيص منابع لازم و كافي، عدم درك درست از برنامه توسط افراد، عدم تعهد افراد و سازمان‌ها، نبودِ نظام ارزيابي و نظارت صحيح و عدم نظامِ ارتباطات بين سازماني و بين فردي موانع اصلي اجراي اثربخش اين دروس هستند. با توجه به آنكه اصلي ترين مشكل در عدم اجراي اثربخش دروس كارآموزي و كارورزي، عدم هماهنگي و ارتباط مناسب و كافي بين حلقه هاي سازمان ها (وزارتخانه ها، مراكزدانشگاهي و محيط كار) با هم و حلقه هاي افراد (استاد درس، سرپرست مركزكارآموزي و دانشجو) با يكديگر است، براساس نتايج يافته ها الگويي طراحي شد كه تأكيد اصلي آن بر ايجاد حلقه هاي ارتباطي است.