تعامل مديريت شهري با دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزش عالي و پژوهشي؛ ارائه مدل دانش - شهر-گاه

بر اساس شاخص هاي مختلفي مانند شهرهاي پويا، شهرهاي جهاني، شهرهاي برتر، شهر زيست‌پذير، شهر خلاق، كيفيت زندگي و رقابت‌پذيري، شهر تهران در ميان شهرهاي جهان عليرغم برخورداري از پتانسيل و توانمندي لازم، جايگاهي شايسته و درخور كسب نكرده است. اين درحالي است كه ظرفيت سرمايه هاي انساني، فكري و نمادين دانشگاهي و تعاملات موثر و ارتباط متقابل با حوزه مديريت شهري، مي تواند در ايجاد و ارتقاء شبكه شهرهاي هوشمند و ارتباط خلاق آن‌ها با شبكه هاي منطقه اي و جهاني موثر واقع شده و به توسعه ملي و محلي منجر شود. عدم ارتباط متقابل و فقدان تعامل اثر بخش بين دانشگاه‌ها، با سازمان هاي عمومي مانند حوزه مديريت شهري، منتج به كاهش بهره وري و كارآيي لازم در اين حيطه شده است. در اين تحقيق، از راهبرد روش‌شناسي تلفيقي و چندگانه استفاده شده است. اين راهبرد روش شناسي، خود از چهار رويكرد اثبات گرايي، عمل گرايي، سازاگرايي و متقاعدسازي تشكيل شده كه در اين مقاله چارچوب و الگوي تعامل براي تمهيد، تسهيل و توسعه سيستماتيك و نظام مند ميان مديريت شهري با دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزش عالي و پژوهشي، رويكرد تلفيقي سوم و چهارم يعني سازاگرايي مشاركتي و نظريه مرجع نيز نظريه تبادل اجتماعي در خصوص تعامل دو نهاد بوده است. نتايج اين رويكردها و نظريات، ارائه الگوي«دانش- شهر- گاه» است. بخش‌هاي مختلف اين الگو از ذي نفعان دو طرف دانشگاه و شهر و همچنين عرضه و تقاضاي دانش مورد نظر و كاربردي به تفكيك و به جزييات تشريح شده است. نتيجه آنكه چنانچه از راهبردهاي راه انداز و پروژه‌هاي تكميلي و اجرايي پيشنهاد شده در كنار اين الگوي عملياتي استفاده شود، قطعاً شاخص‌هاي ذكر شده در خصوص شهر بهبود يافته و جايگاه آن در رتبه بندي‌هاي جهاني بسيار ارتقا خواهد يافت.