اهميت قدرت نرم در روابط بين‌الملل؛ از صادرات فرهنگي چين در خاورميانه تا فرصت‌هاي فرهنگي قرارداد ايران و چين

عرصۀ روابط بين الملل، به شدت تحت تأثير عوامل فرهنگي و هويتي قرار دارد. ازاين رو كسب وجهه و اعتبار بين المللي و نفوذ در افكار عمومي و به عبارتي دسترسي به قدرت نرم، ازجمله اهداف مهم و درعين حال، تصريح نشدة ديپلماسي كشورها در حوزه سياست بين الملل است. در همين راستا قدرت نوظهور چين سعي درصدور صنايع فرهنگي خود ونفوذ هرچه عميق تر خود در منطقۀ خاورميانه دارد تا قدرت نرم خود را نيز به موازات ساير ابعاد قدرتش، تقويت كند. اهميت اين استراتژي چين در سند همكاري 25ساله با ايران قابل مشاهده است. در عين حال، فرصت هاي هويتي و فرهنگي موجود در اين توافقنامه، پتانسيل گسترش قدرت نرم ايران را در نظام بين الملل به همراه دارند. لذا هدف از اين پژوهش اين است كه با روش توصيفي_تبييني و با استفاده از متون كتابخانه اي و داده هاي موجود، به اين پرسش اصلي پاسخ دهيم كه صادرات فرهنگي چين در خاورميانه و فرصت هاي فرهنگي پيمان همكاري ايران و چين، چگونه نقش قدرت نرم در روابط بين الملل را برجسته مي كند؟ اين فرضيه در پاسخ به اين پرسش مطرح مي شود: سرمايه گذاري چين بر توزيع محصولات هويتي در خاورميانه و فرصت هاي فرهنگي ناشي از پيمان همكاري 25ساله براي ايران، ضرورت توجه دولت ها به مفهوم قدرت نرم را بيان مي كند.